Tattoo από αίμα

 

Πέμπτη 17 Φεβ. 11

«Σας αρέσει να σας παίρνουν πίπα;». Το όνομα μου είναι Άντζυ, από το Αγγελική. Το όνομα μου όμως κι εγώ, καμία σχέση. Είμαι 21 ετών, μελαχρινή, όμορφη, γυμνασμένο σώμα, κουρασμένη ψυχή. Κι αυτό που έγραψα πριν είναι το καινούργιο μου απόκτημα. Ένα tattoo στα κινέζικα. Ε, δεν γνωρίζουν και πολλοί την γλώσσα, αλλά και να την ήξεραν… Τώρα, γιατί το έγραψα αυτό πάνω μου ενώ γνωρίζω ότι δεν φεύγει. Γιατί η πρόταση αυτή είναι αποτυπωμένη έτσι κι αλλιώς στο μυαλό μου, θα με ενοχλήσει η μουτζούρα στο σώμα; Είναι η τιμωρία μου. Είμαι μια πόρνη με βούλα πλέον. Μαζί με το tattoo αποφάσισα να ξεκινήσω και το ημερολόγιό μου. Κι επειδή καθυστέρησα 21 χρόνια, θα γράψω παρακάτω τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου. Της ατελείωτης αυτής αθλιότητας που ονομάζω «ζωή» μου.

 

Παρασκευή 16 Φεβ. 90

Κι εγγέννετο φως. Ποιό φως; Σκοτάδι θα έλεγα. Αν υπολογίσεις ότι δεν ήρθα στον κόσμο φυσιολογικά, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου αλλά δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών, πάνω σε εφημερίδες κατουρημένες από γάτες, σκύλους και κάθε λογής ζωντανό, με μια μάνα που άφησε την τελευταία της πνοή δίπλα μου. Ούτε το όνομα της δεν ξέρω, ούτε καν τι χρώμα είχαν τα μάτια της. Αν έμοιαζαν με τα δικά μου που είναι γκρίζα. Έχουν δίκιο που λένε ότι τα μάτια δείχνουν τι κρύβει η ψυχή. Αυτά όμως με έκαναν και τόσο περιζήτητη στο επάγγελμά μου. Μια μάνα, λοιπόν, που δεν γνώρισα ποτέ αλλά ήμουν αιτία να χάσει την ζωή της. Ήμουν μια δολοφόνος από την ώρα που γεννήθηκα. Και ως γνωστό «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται».

 

Κυριακή 25 Φεβ. 90

Ποτέ δεν μου είπαν σε ποιά κλινική με ανέστησαν. Ξέρω όμως ότι χρειάστηκαν 10 μέρες για να με κρατήσουν στην ζωή. Ήμουν ένα ετοιμοθάνατο μωρό που από ένα θαύμα σώθηκε. Θαύμα ή κατάρρα; Ένα μωρό σχεδόν πνιγμένο από τον ομφάλιο λώρο, που βρέθηκε πεταμένο δίπλα σε ένα πτώμα πλημμηρισμένο στο αίμα. Τι ωραία εικόνα; Ευτυχώς που στα μωρά δεν αποτυπώνονται εικόνες και αναμνήσεις. Θα με είχε σημαδέψει για την υπόλοιπή μου ζωή. Θα ήμουν γεμάτη σημάδια σήμερα. Δεν θα είχα δέρμα, μόνο μια πληγή, κι ένα tattoo!

Τρίτη 5 Σεπ. 95

Να η πρώτη μου ανάμνηση. Ορφανοτροφείο «Παιδικό χαμόγελο». Καθόλου αντιπροσωπευτική επωνυμία αν σκεφτείς ότι το χαμόγελο δεν φαινόταν με το πρήξιμο στα χείλια που είχαμε από το ξύλο που τρώγαμε. Είναι κατεγραμμένη στα εγκεφαλικά μου κύτταρα κάθε σφαλιάρα και κλωτσιά που είχα εισπράξει εκεί μέσα. Αντί για κούκλες έπαιζα με γάζες, οινοπνεύματα και ιώδιο για τις πληγές. Λένε πως ένα χάδι στο δέρμα είναι ένα χάδι στην ψυχή. Τα πολύ δυνατά χάδια που μας έδιναν ήταν απλά ένας βιασμός ψυχής. Γιατί του σώματος ο βιασμός ήρθε λίγο αργότερα. Όχι πολύ, λίγο αργότερα…

 

Κυριακή 31 Δεκ. 2000

Παραμονή πρωτοχρονιάς. Παραμονή μιας καινούργιας χρονιάς, μια νέας ζωής. Βιασμένης ζωής. Την νύχτα αυτή ο Αη Βασίλης φέρνει δώρα στα καλά παιδιά της λίστας του. Εγώ μάλλον άνηκα στην άλλη κατηγορία. Δεν είχα δώρο, αλλά βιασμό αιμοβόρο. Έκανα και ρίμα. Ένα χέρι στο στόμα κι αλλο ένα να σκίζει το φουστανάκι και μετά το βρακάκι μου. Ένα χέρι στο στόμα κι άλλο ένα να ψαχουλεύει το σωματάκι μου. Ένα χέρι στο στόμα κι ένας ψύθιρος στο αυτί να απαιτεί να του λέω «Σας αρέσει να σας παίρνουν πίπα;». Ένα χέρι στο λαιμό και μια ξένη, άγνωστη πλέον φωνή να βγαίνει από μέσα μου και να κάνει την πολυπόθητη γι’ αυτόν ερώτηση. Ένα χέρι στο κεφάλι, το δικό μου το κεφάλι κι ένα στόμα ανάμεσα στα πόδια του, το δικό μου, παιδικό, δεκάχρονο στόμα, που μέσα σε μια νύχτα από αθώο, έγινε οχετός ενός πρόστυχου εξαναγκασμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα μάτια, κόκκινα σαν τον διάολο, μαύρα σαν την άβυσσο, θολά σαν την ψυχή μου.

 

Πέμπτη 16 Φεβ. 2006

Sweet sixteen! 16 ετών έγινα σήμερα, 16 κόκκινες τρυπούλες στολίζουν την μέσα πλευρά του χεριού μου. Θολωμένη από τα ναρκωτικά, αναζητώ έναν άλλον κόσμο. Έναν κόσμο που δεν θα με πονάει. Δεν ξέρω πόσες χημικές ουσίες έχουν περάσει στο αίμα μου τον τελευταίο χρόνο. Νομίζω ότι πλέον κατουράω χημικά απόβλητα. Η ουρύθρα μου τσούζει. Σήμερα έχω και τον πρώτο μου πελάτη. Ναι, έπιασα δουλειά. Έγινα πωλήτρια. Πουλάω το σώμα μου και την ψυχή μου για 50€. Περιμένω στο δωμάτιο τον πρώτο μου αγοραστή, τα πρώτα μου 50€. Μέσα στην παραζάλη των ναρκωτικών και της κόκκινης θολούρας που επικρατεί έκει μέσα, βλέπω τα ευρώ μου να ανοίγουν την πόρτα. 1,60 με τα χέρια στην ανάταση, ένα ξεφτισμένο πουκάμισο με κάτι κουμπιά έτοιμα να σπάσουν από την πίεση της τεράστιας κοιλιάς και κάτι τρίχες να πετάγονται από το λιγδιασμένο κολάρο του. Ίχνος τρίχας στο κεφάλι. Έρχεται και κάθεται κοντά μου. Περιεργάζομαι την φυσική ομορφιά του πελάτη μου και από το στόμα μου βγαίνει αφθόρμητα η ερώτηση: «Σας αρέσει να σας παίρνουν πίπα»;

 

Σάββατο 8 Αυγ. 2008

Αυγουστιάτικο φεγγάρι. Το μόνο που έχω βρεί να κάνω για να ξεχνάω ότι ζω είναι να περπατάω βράδυ στην ακροθαλασσιά και να ακούω τα κύματα να παίζουν με τα βοτσαλάκια, σαν μικρά παιδιά, με μια αθωότητα που ποτέ δεν είχα. Έτσι κι εκείνο το βράδι, ήθελα ένα διάλλειμα από τα αιώνια κάτεργά μου. Κάθησα κάτω και τα δάχτυλα των ποδιών μου έπαιζαν με τα υγρά πετραδάκια. «Να κάτσω δίπλα σου;». Είχα από καιρό πάψει να φοβάμαι και να τρομάζω, οπότε και έμεινα ατάραχη στην απροσδόκητη αυτή φωνή. Κάθησε δίπλα μου ένας άγγελος που η ομορφιά του ταίριαζε απόλυτα με το τεράστιο φεγγάρι πάνω μας. Ένιωσα πως γεννήθηκα εκείνη την στιγμή. Πως ο Θεός, η μοίρα, δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας κυβερνά, μου έκανε ένα δώρο. Μάλλον μου το χρωστούσε η ζωή αυτό το δώρο. Με δέχτηκε όπως ήμουν, ότι ήμουν. Έγινε ο άγγελος μου.

 

Τετάρτη 16 Φεβ. 2011

Έκλεισε μια 20ετία πίσω μου κι εγώ ξαναγεννημένη, σαν το φοίνικα μέσα από τις στάχτες του, ζω τον έρωτά μου. Ρουφάω το μεδούλι μιας ζωής, που δεν είχα ζήσει μέχρι τώρα. Το δώρο του Άγγελου μου για την ημέρα των γεννεθλίων μου θα είναι ένα tattoo. Είμαστε χέρι χέρι και περπατάμε στο πεζοδρόμιο. Μια ζεστή μέρα του χειμώνα. Ζεστή και η καρδία μου. Εκείνος βλέπει απέναντι στο πεζοδρόμιο έναν πάγκο με πανέμορφα λουλούδια. «Νομίζω ότι θα είναι το κατάλληλο συμπλήρωμα στο tattoo που θα κάνεις». Με κοιτάζει μέσα στα μάτια και τρέχει να περάσει τον δρόμο. Τα μάτια του χάνονται από μπροστά μου και μετατρέπονται σε μια πλημμύρα αίματος και ένα σακί από τσακισμένα κόκκαλα και ξεσκισμένα δέρματα. Από το αυτοκίνητο, που πήρε στις ρόδες του τον άγγελο μου βγαίνει ο εφιάλτης των παιδικών μου χρόνων. Τα ίδια κόκκινα μάτια σαν τον διάολο, τα ίδια μαύρα μάτια σαν την άβυσσο, τα ίδια θολά μάτια σαν την ψυχή μου. Ένας δεύτερος βιασμός έρχεται για μένα, ένας βιασμός ψυχής. Πριν χρόνια μου στέρησε την αθωότητά μου. Και τώρα μου στέρησε την αγάπη μου. Τα πόδια μου πήραν φωτιά, τα χέρια μου γίναν σίδερα, το σπρώξιμό μου θανατηφόρο, το κεφάλι του ένα με τον δρόμο, το αίμα του κόκκινο σαν τα διαολεμένα μάτια του, σαν το κόκκινο δωμάτιο των άπειρων βιασμών που ακολούθησαν τον δικό του, σαν το χρώμα του κινέζικου tattoo μου που η μετάφρασή του είναι «Σας αρέσει να σας παίρνουν πίπα;».

Νεκτάριος Μπουτεράκος