Μια μυρωδιά αξίας

Πάντα αναρωτιόμουν πως μπορεί μόνο μια μυρωδιά να εμπερικλείει όλες τις αισθήσεις σε μια αγκαλιά. Κι όμως αυτή η συγκεκριμένη μυρωδιά με έκανε συνάμα να βλέπω, να αγγίζω, να γεύομαι, να ακούω, γενικά να αισθάνομαι κάτι διαφορετικό. Ίσως μια αθωότητα που λαχταρούσε να βγει από τα σπάργανα της καρδιάς μου.

Πλανιόταν στον αέρα από νωρίς. Ξεκινούσε με την όραση. Όλες οι βιτρίνες των λιλιπούτειων, αλλά και των τεράστιων καταστημάτων, γέμιζαν άλλοτε με πράσινα, άλλοτε με λευκά κι άλλοτε με πιο πρωτότυπους χρωματισμούς, δεντράκια. Πολύχρωμες συνθέσεις, είτε ταιριαστές, είτε όχι, που δεν σου στερούσαν, όμως, ποτέ το αίσθημα της καλής διάθεσης. Πάντα, βέβαια, συνοδευόμενες από πολύχρωμα λαμπιόνια, σαν μικρά άστρα που τρεμόσβηναν σε καθάριο ουρανό. Ακόμα κι αυτή η μυρωδιά του πλαστικού ή της κλεισούρας σε χάρτινα κιβώτια, μα ακόμα κι αυτή μου χάριζε ένα τεράστιο χαμόγελο στα παιδικά μου χείλη. Όλα γύρω μου άλλαζαν μορφή, γίνονταν παραμυθένια, λες και ζούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν, που κυριαρχούσε η αθωότητα, η αγάπη, η ζεστασιά. Ακόμα κι αν έλειπε το ολόλευκο, παγωμένο χιόνι, εγώ μπορούσα να το δω. Μέσα από τις θολές άκρες των τζαμιών, μέσα από τα μικρά αυτοκόλλητα δεντράκια που στόλιζαν κάθε γωνιά του σπιτιού, μέσα από την ασύδοτη παιδική μου φαντασία. Μια φαντασία που με ταξίδευε ίσα με το εργαστήριο του ευτραφή κυρίου με τα κόκκινα μάγουλα και τα χιονάτα μούσια!

Ύστερα ερχόταν η αφή. Αυτή η τραχιά υφή των χαρτόκουτων, που έκρυβαν μέσα τους κάθε είδους θησαυρούς. Συνοδευόμενη πάντα με αυτή την ιδιαίτερη μυρωδιά που χαρακτηρίζει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Λες και τα πότιζαν με ένα ιδιαίτερο άρωμα, που ήταν ικανό να αγγίξει και τα πιο βαθιά μου, παρθένα συναισθήματα. Στολίδια, χρωματιστά, ανάγλυφα, ζεστά μέσα στα μικρά μου δάχτυλα, τυλιγμένα με μια λάμψη μαγική. Μπορώ να πω, πως ακόμα και οι λεπτές, αδιάφορες στο μάτι, κλωστές που κρέμονταν τα στολίδια, για μένα είχαν αξία. Το ταξίδι της αφής δεν σταματούσε εκεί. Συνεχιζόταν πιο έντονο και πιο πυκνό στην υφή του. Παραμονές και τα χέρια μου γέμιζαν ζυμάρια. Η βελούδινη αίσθηση, κάτι τόσο κοινότυπου όσο μια ζύμη για μπισκότα, ήταν μια ιεροτελεστία. Μια μυρωδιά μητρικής στοργής, δυο μάτια που έλαμπαν από ευτυχία κι ένα παιδικό χαμόγελο απέναντι. Μια πλεξούδα αισθήσεων.

Και να σου πάλι αυτή η μυρωδιά των ημερών. Μέσα από έναν καυτό φούρνο που αναδύει χιλιάδες αρώματα, πυκνά και αρωματισμένα. Δεν θα μπορούσε σε αυτή την περίπτωση να λείπει και η αίσθηση της γεύσης. Πόσες γεύσεις! Χιλιάδες γεύσεις! Γλυκές, αλμυρές, ζαχαρένιες και μελένιες! Στολισμένες με κοσκινισμένο λευκό χιόνι ή περιλουσμένες με υγρό χρυσό.

Με τέτοιες μυρωδιές να σου γαργαλάνε τη μύτη, με τόσες πλούσιες γεύσεις να σου ευφραίνουν τον ουρανίσκο, με πόσες ιδιαίτερες εικόνες να σου εξάπτουν την φαντασία, έρχονταν συνοδεία μαζί με την μουσική των αγγέλων. Ιδιαίτεροι μεταλλικοί ήχοι, αναμειγμένοι με μικρές παιδικές φωνές, με ξυπνούσαν από νωρίς. Με έκαναν να ντύνομαι ζεστά, να κουβαλάω το δικό μου τριγωνικό, μουσικό όργανο και να τρέχω, με την μύτη κατακόκκινη, να απαγγείλω την δική μου αγγελική μελωδία. Οι τσέπες ποτέ δεν έμεναν άδειες. Σε κάθε γωνιά της μικρής πόλης ακούγονταν τραγούδια, γελαστές φωνές, ουράνιες μουσικές. Ακόμα και από τα μεγάφωνα, στις κολώνες του δρόμου, αναδυόταν, βραχνά, η φωνή του Φρανκ Σινάτρα.

Να, λοιπόν, που όλες οι αισθήσεις μπορούν να γίνουν πλεγμένες κορδέλες μέσα σε μια μυρωδιά. Κορδέλες πολύχρωμες, που μόνο ένα παιδικό μυαλό μπορεί να νιώσει. Το καλύτερο, βέβαια, είναι να καταφέρεις να κρατήσεις ένα μικρό δείγμα από αυτές τις πολύτιμες κορδέλες και να το φυλάξεις καλά κρυμμένο σε ένα βελούδινο, σκαλιστό σεντούκι στο κέντρο της καρδιάς. Αυτό έχεις το δικαίωμα να το ανοίγεις μια φορά μόνο το χρόνο. Είναι ένας προσωπικός διακανονισμός με τον εαυτό σου! Να νιώθεις και πάλι παιδί μόνο με μια μυρωδιά. Την μυρωδιά των Χριστουγέννων!

 Νεκτάριος Μπουτεράκος