Ταξίδι στον Αέρα

 

Από μικρό παιδί το όνειρό μου ήταν να πετάξω. Να μπορώ να γίνω ανάλαφρος σαν ένα αεράκι και να ταξιδεύω σε μακρινές χώρες και μυστήρια τοπία. Έβλεπα τα πουλιά να χορεύουν στον αέρα, ένα χορό μαγικό και ατελείωτο. Ζήλευα. Άπειρες φορές είχα δοκιμάσει να πετάξω κι εγώ, πηδώντας από καρέκλες, καναπέδες, μάντρες. Το αποτέλεσμα γνωστό, ματωμένη μύτη, γδαρμένο πρόσωπο και πολύ ξύλο από την μάνα μου. Αγαπημένος ήρωας μου, ο Πήτερ Παν. Δεν θυμάμαι απόκριες να έχω ντυθεί κάτι άλλο, πέρα από τον αγαπημένο μου ήρωα. Πράσινο κολάν, πράσινο σκουφί και πράσινο χορτάρι στα μούτρα από τις πτώσεις. Αλλά το χαμόγελο, χαμόγελο και η τούμπα, τούμπα.

Το παιδικό μου όνειρο έγινε ένα είδος πραγματικότητας, μεγαλώνοντας. Αφού τελείωσα τον στρατό, στην Αεροπορία βέβαια, που αλλού, αποφάσισα να γίνω πιλότος. Τουλάχιστον, αφού δεν μπορούσα να έχω δικά μου φτερά, θα πέταγα με σιδερένια. Η μάνα μου έξαλλη. Εγώ ακάθεκτος. Δεν ήμουν πλέον μικρό παιδί να τρώω ξύλο. Είχα το πηδάλιο της ζωής μου στα χέρια μου και θα πέταγα όπως και όπου ήθελα.

Κάθε φορά που βρισκόμουν στον αέρα αισθανόμουν ελεύθερος από κάθε δυσκολία και εμπόδιο που συνόδευαν την ζωή μου. Ήμουν μόνο εγώ κι ο ουρανός. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Είχα γίνει από τους καλύτερους πιλότους. Και ο μισθός παχυλός.

Στις 11 Δεκεμβρίου του 1991, ημέρα και των γενεθλίων μου, παντρεύτηκα την αγαπημένη μου. Όμορφος γάμος και μια τεράστια τούρτα έντεκα ορόφων. Γιατί έντεκα; Είναι το νούμερο που με κυνηγάει σε όλη μου την ζωή. Γεννήθηκα και παντρεύτηκα στις έντεκα του ενδέκατου μήνα, το 1971, όπου και η χρονολογία εμπεριέχει το νούμερο έντεκα. Η ώρα γέννησης μου ήταν έντεκα και έντεκα πρώτα λεπτά, κατά τα λεγόμενα της μητέρας μου. Το σπίτι μας έχει το νούμερο έντεκα και ζούμε στην New York City, το ενδέκατο κράτος των Ηνωμένων πολιτειών,  που αν προσθέσεις τον αριθμό των γραμμάτων βγαίνει επίσης το ίδιο νούμερο. Αστείο ε; Το έχω συνηθίσει. Ακόμα και το σπίτι που αγοράσαμε μετά τον γάμο μας έχει το νούμερο 211.

Στην πρώτη επέτειο του γάμου μου αποφάσισα να κάνω ένα ιδιαίτερο δώρο στην γυναίκα μου. Ζήτησα από την εταιρεία που δούλευα, να μου παραχωρήσουν ένα τζετ για να κάνουμε ένα μικρό ταξιδάκι λίγων ωρών. Εννοείται πως δεν μου αρνήθηκαν. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν αυτό στον πιο αγαπημένο και προσοδοφόρο πιλότο τους; Το βράδυ, λοιπόν, της έκλεισα τα μάτια με μια μάσκα ύπνου και της ζήτησα να με εμπιστευτεί. Την ανέβασα στο μικρό αεροπλάνο και την έβαλα να κάτσει στην θέση του συνοδηγού. Απογειωθήκαμε στους αιθέρες και στον έρωτά μας. Με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη, της ζήτησα να βγάλει την μάσκα. Το πρώτο σοκ ήταν ότι καθόταν δίπλα μου, κάτι που ονειρευόταν και η ίδια από την στιγμή που με γνώρισε. Η δεύτερη έκπληξη ήταν πως είχα στολίσει το πιλοτήριο με λευκά τριαντάφυλλα, τα αγαπημένα της καλής μου. Η θέα ήταν απίστευτη και η ίδια έκανε σαν μικρό παιδί. Τα μάτια της έλαμπαν κι ο έρωτάς της για μένα δυνάμωνε. Το έβλεπα και το ένιωθα. Αφού διασχίσαμε κάμποσες φορές τον έναστρο ουρανό της φωτισμένης Νέας Υόρκης, προσγειωθήκαμε. Το τι συνέβη το βράδυ εκείνο στο σπίτι δεν πρόκειται να σας το διηγηθώ. Είναι ακατάλληλο για ανηλίκους… και για ενηλίκους θα έλεγα. Το μόνο σίγουρο ήταν, πως εκείνη η νύχτα στάθηκε η αιτία για την γέννηση της πανέμορφης κόρης μας εννέα μήνες αργότερα. Αναρωτιέστε για την ημερομηνία που γεννήθηκε; Ναι, 11 Σεπτεμβρίου ήταν.

Ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα όλα όσα ήθελα. Την υγεία μου, μια ευτυχισμένη και πανέμορφη οικογένεια, οικονομική άνεση και ένα επάγγελμα που λάτρευα. Ταξίδια στον αέρα. Αγαπημένες στιγμές, αυτές που περνούσα μέσα από τα σύννεφα. Νόμιζα ότι άνοιγαν οι πύλες του ουρανού και έμπαινα στην Νέβερλαντ. Πίστευα πως κάπου εκεί θα συναντούσα και το πειρατικό πλοίο του Κάπτεν Χουκ. Τον έβλεπα μπροστά μου να με απειλεί με τον σιδερένιο γάντζο, που κοσμούσε το χέρι του. Πιστή συνοδός μου η Τίγκερμπελ. Πολλές φορές την ένιωθα να κάθεται στον ώμο μου και να μου σιγοτραγουδάει στο αυτί. Όχι δεν είμαι τρελός, ούτε μυθομανής. Απλά ζω στο δικό μου σύννεφο και είναι εκπληκτικά εδώ.

Άλλη μια σύμπτωση. Σήμερα έχει έντεκα ο μήνας και η πτήση μου είναι το Νο 11. Οι επιβάτες του αεροπλάνου είναι 92, 9+2=11. Επιστρέφουμε στην Νέα Υόρκη. Την συγκεκριμένη μέρα ανυπομονώ να γυρίσω στο σπίτι μου. Είναι τα γενέθλια της μικρής μου. Απόψε κλείνει τα εννιά της χρόνια. Ο γιος μου είναι δύο ετών. 9+2=11. Κάνω τον υπολογισμό και γελάω. Είναι απίστευτο. Νομίζω πως πρέπει να γράψω ένα βιβλίο για αυτό. Μπαίνουμε μέσα σε ένα τεράστιο σύννεφο. Να και η μικρή μου νεράιδα στο πλευρό μου. Δεν μου τραγουδάει όμως. Είναι λυπημένη και κλαίει. Μου χαϊδεύει το αυτί. Μπροστά μου και το πλοίο του Κάπτεν Χουκ. Βλέπω τον γάντζο του και γελάω. Δεν μπορείς να μου κάνεις κακό φίλε. Εγώ πετάω ενώ εσύ δεν μπορείς. Νιώθω ένα παγωμένο σίδερο στον κρόταφο. Παγώνω ολόκληρος. Το σύννεφό μου και η Χώρα του Ποτέ εξαφανίζονται από τα μάτια μου. Δεν μπορώ να στρίψω το κεφάλι μου δεξιά για να δω ποιος είναι. Από την αντανάκλαση του τζαμιού μπροστά μου, βλέπω μόνο κάποιον κουκουλοφόρο δίπλα μου. Ακούω την βραχνή φωνή του να μου λέει πως θα πρέπει να κάνω ότι με διατάξει, διαφορετικά θα με σκοτώσει. Με απειλεί να μην επιχειρήσω κάτι το παράτολμο, γιατί κρατάει έναν εκπυρσοκροτητή και θα μας τινάξει στον αέρα. Κρύες στάλες ιδρώτα κατρακυλούν στην πλάτη μου. Όχι σήμερα, όχι αυτό, όχι στα γενέθλια της κόρης μου. Δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Μια λάθος κίνηση και θα γίνουμε όλοι παρανάλωμα του πυρός. Πλησιάζουμε στην Νέα Υόρκη. Μου λέει να μην κατευθυνθώ προς το αεροδρόμιο, αλλά προς το κέντρο της πόλης. Με πιάνει πανικός. Τι θέλει να κάνει; Δεν μπορώ όμως να του αρνηθώ τίποτα. Έχω την ευθύνη για όλες τις ψυχές που βρίσκονται εκεί. Απλά υπακούω. Το κέντρο της πόλης φαίνεται από ψηλά. Ανυποψίαστοι άνθρωποι κυκλοφορούν εκεί, στον δικό τους όμορφα πλασμένο κόσμο. Μου δείχνει με το δάκτυλό του που θα πρέπει να πάω. Καταλαβαίνω τον σκοπό του. Είμαι αβοήθητος και απελπισμένος. Άλλο ένα έντεκα υψώνεται μπροστά στα μάτια μου, κι εγώ πρέπει να πέσω πάνω σε αυτό. Στον έναν από τους δύο δίδυμους πύργους. Από μικρός το όνειρό μου ήταν να πετάξω. Ένα ταξίδι στον αέρα, ένα ταξίδι χωρίς τέλος…

 

Μπουτεράκος Νεκτάριος