Πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμένα

Θυμάμαι εκείνα τα σχολικά χρόνια τα παλιά, τα πολύχρωμα, που, ενώ κι εμείς, βέβαια, αντιμετωπίζαμε τα προβλήματά μας, υπήρχε, όμως, μια τάξη, βρε αδελφέ! Ξέραμε ότι εμείς ήμασταν οι μαθητές, κι ας αντιδρούσαμε με το παραμικρό. Ξέραμε πως η κυριούλα και ο κυριούλης απέναντι, με το βιβλίο στο χέρι, ονομαζόταν δάσκαλος ή καθηγητής. Και το βασικότερο, ξέραμε πως στο σπίτι μας περίμενε η αγία ράβδος ή ένας καλός εξάψαλμος στην καλύτερη των περιπτώσεων. Κι όλα αυτά τότε, που υπήρχε μια τάξη μέσα στην τάξη.

Τότε, θυμάμαι τις πρώτες μέρες παίρναμε βιβλία. Ναι, αληθινά βιβλία! Από χαρτί, σκληρό εξώφυλλο, μαύρα γραμματάκια και πολύχρωμες φωτογραφίες. Μύριζε η τσάντα και το σπίτι τυπογραφείο εκείνες τις ανθισμένες μέρες. Γράφαμε με μεγάλα, καλλιτεχνικά γράμματα το όνομά μας! Όχι, δεν πατούσαμε πλήκτρα, χρησιμοποιούσαμε το κουλό μας και γράφαμε. Υπήρχαν στυλό και μολύβια τότε κι όλα τα συνοδευτικά, όχι νετμπουκ και λαπτόπια. Έπαιρνε το βιβλίο στο χέρι ο δάσκαλος και στο κοπάναγε στο ξερό σου, εάν δεν ήξερες μάθημα. Σήμερα, όχι μόνο δεν τολμάει να σε αγγίξει – για αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω – αλλά, που να διακινδυνέψει να πληρώσει από την τσέπη του για την τεχνολογία; Εδώ ο μισθός ίσα που φτάνει για το ενοίκιο. Καλά για το φαί δεν μιλάω… Είδος πολυτελείας! Τελοσπάντων, ναι υπήρχε μια τάξη τότε σε όλα.

Μπορεί να εκνευριζόμασταν με τον καθηγητή απέναντι, που μας φόρτωνε με ασκήσεις ή μας τιμωρούσε αν δεν ξέραμε μάθημα, αλλά, κακά τα ψέματα, τον τρέμαμε τον άνθρωπο. Δεν ήταν μόνο φόβος, ήταν και σεβασμός! Μη με κοιτάτε με απορία! Πάρτε ένα λεξικό και πηγαίνετε στο «Σ». Εκεί θα βρείτε τη λέξη «σεβασμός». Μπορεί να είναι υπό εξαφάνιση, αλλά υπάρχει ακόμα. Τον μισούσαμε, λοιπόν, τον καθηγητή, μπορεί και να του κάναμε κάνα βουντού στο σπίτι οι πιο προχωρημένοι, αλλά όταν βροντούσε η παλάμη στην έδρα, κλάναμε πατάτες, με το συμπάθιο. Δεν ερχόταν, βέβαια, και η, εν λόγω, καθηγήτρια με το ξέκωλο το φουστάκι και το απύθμενο το ντεκολτέ που βγάζει μάτι, γιατί όλα τα αγόρια, ανεξαρτήτως εποχής, βράζουν σ’ αυτήν  την ηλικία. Κι αν παραβράσουν, καίγονται και τρελαίνονται. Ούτε ο καθηγητής ερχόταν σαν πουροτινέιντζερ μέσα στην τάξη. Γιατί είπαμε, τότε υπήρχε τάξη και όχι αταξία.

Τότε μιλούσες με σεβασμό στους δασκάλους – καθηγητές. Δεν άνοιγες τον μικρό σου βόθρο και όποιον πάρει ο χάρος. Σήμερα ακούς δωδεκάχρονο να μιλάει και νομίζεις πως ακούς τον νταλικέρη της εθνικής Αθηνών – Λαμίας, που κι αυτός, πλέον, είναι πιο κόσμιος. Τολμάει σήμερα ο δάσκαλος να ρωτήσει τον μαθητή, γιατί δεν ξέρει το μάθημα; Όχι μόνο θα ξεκινήσει ο τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος, αλλά θα πάρει και μια ξεγυρισμένη μήνυση από τον στοργικό γονέα για το κακομαθημένο του, στο οποίο δημιούργησε ψυχολογικό πρόβλημα. Που την πας αυτήν την καραμελίτσα του «ψυχολογικού προβλήματος»; Τη μάθανε και τα μικρά και σου την φτύνουν στη μούρη κάθε ώρα και στιγμή. Μη μου μιλάς γιατί θα μου δημιουργήσεις ψυχολογικό πρόβλημα! Μη με κοιτάς έτσι γιατί θα μου δημιουργήσεις ψυχολογικό πρόβλημα! Με ακούμπησες με αυτόν τον τρόπο; Ήθελες να με δείρεις; Πήγαινέ με γρήγορα στον οικογενειακό μας ψυχολόγο, γιατί έχω ψυχολογικό πρόβλημα! Ποιο ψυχολογικό πρόβλημα ρε σκασμένο, που αν σε πιάσω στα χέρια μου δεν σε γλιτώνει ούτε η παιδοπροστάτιδα, πρώην υπουργός παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου! Που είναι η τάξη ρε παιδιά; Ποιος την πήρε και μας άφησε την αταξία;

Όλοι λένε πως τα παιδιά της σημερινής γενιάς βγαίνουν πιο έξυπνα! Το ακούω και με πιάνει το στομάχι μου από τα γέλια. Καλά είμαστε σοβαροί; Θεωρούμε έξυπνη τη σημερινή γενιά που λέει πως τα ξέρει όλα, επειδή ακούει ανελλιπώς τη ξανθιά τη Μενεγάκη, η οποία είναι παντογνώστης για θέματα αστρολογίας, μαγειρικής και κοκκεταρίας, ή μήπως επειδή παρακολουθούν, βλακωδώς, το «μανάρι» να κουνιέται σε αιγυπτιακούς, καρακουνιστούς ρυθμούς; Έλεος! Αυτή είναι η γνώση; Όχι φίλοι και φίλες μου! Τα σημερινά παιδιά είναι οι μελλοντικές ξανθιές – κάνουν θραύση οι πλατινέ και κίτρινες τριχομπογιές στα σουπερ μάρκετ – και τα αγοράκια με το βγαλμένο φρύδι και το κρυμμένο στριγκ κάτω από το μπάγκι παντελόνι. Αυτή είναι η κατάντια μας έλληνα λαέ, που τρέχεις και διαδηλώνεις για να γεμίσεις την τσέπη σου. Να διαδήλωνες έτσι, ώστε να γεμίσεις το μυαλό σου, άρχοντας θα ήσουν, άρχοντας… Που αν ρωτήσεις τη σημερινή νεολαία τι σημαίνει το «Πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμένα», θα σου απαντήσει πως είναι το καινούργιο σήριαλ του Καπουτζίδη, που θα βγει τη νέα σεζόν…

 

Νεκτάριος Μπουτεράκος