Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν

 

Μεγάλη εβδομάδα! Η εβδομάδα των παθών. Άσχετα αν εμείς ζούμε πλέον τα χρόνια των παθών! Κάτι σαν τα χρόνια της χολέρας, ένα πράγμα, αλλά σε new version!

Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός στη μαχαίρα. Μα και, βέβαια, μαχαίρα, μην πω καλύτερα καρμανιόλα. Γιατί; Ο Έλληνας συνηθίζει την μεγάλη Δευτέρα να πηγαίνει να ψωνίζει τα κρέατα που θα ντερλικώσει την Κυριακή του Πάσχα. Αρνιά, κατσίκια, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια, τα έντερά μας να κρέμονται στο γάντζο! Ωραίο θέαμα! Άλλες χρονιές οι κρεαταγορά έσφυζε από κόσμο. Το φετινό Πάσχα, οι κρεοπώλες σκεφτόντουσαν να κρεμάσουν στον γάντζο το δικό τους το κεφάλι, έναντι του εριφίου! Πήγα να ψωνίσω το δείγμα κρέατος μου και νόμιζα πως γυριζόταν το νέο θρίλερ του Στίβεν Κινγκ. Ρωτούσα τον έναν κρεοπώλη και ο διπλανός ακόνιζε την χαντζάρα και το μάτι γυάλιζε. Έβλεπα το συννεφάκι πάνω από το κεφάλι του να γράφει: «Αν δεν ψωνίσεις από μένα, θα σε κάνω ωραιότατο κοκορέτσι». Το Χάρο με τα μάτια μου είδα! Μήπως να ψώνιζα καλύτερα από το Lidl το φετινό μου κρεατάκι;

Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρύφτη. Που να βρεις τρύπα να κρυφτείς; Πρέπει να πάρω μαθήματα από τους στρουθοκαμήλους. Ίσως νιώσω περισσότερο ασφαλής, χώνοντας την κεφάλα μου σε κάνα λάκκο! Αλλιώς με βλέπω στον λάκκο με τα φίδια. Νόμιζα κι εγώ πως ενόψει εορτών, θα με ξεχνούσαν οι τράπεζες, τα δάνεια, οι λογαριασμοί. Βλέπω το κινητό μου να χτυπάει, ανέμελος και στο πνεύμα των εορτών, το σηκώνω με το χαμόγελο στα χείλη. Μου έφυγε η μασέλα στα πατώματα. Η εκνευριστική φωνή της υπαλλήλου της Εμπορικής: «Αν δεν πληρώσετε τη δόση του Απριλίου, θα κινηθούμε νομικά… Καλή σας Ανάσταση, να περάσετε όμορφα!». Πως κυρά μου να περάσω όμορφα; Βλέπω τη σούβλα απέναντι και σκέφτομαι αν θα την περάσω στο κακόμοιρο το κατσικάκι ή… κάπου αλλού.

Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός εχάθη. Είπα κι εγώ να πάω στο Ευχέλαιο, στο εκκλησάκι της γειτονιάς, να χαλαρώσω λίγο ο Έλλην Ορθόδοξος. Κάθισα αναπαυτικά στο στασίδι μου και αφέθηκα στην κακοφωνία του παπά της ενορίας. Ήδη είχα προσφέρει απλόχερα τον οβολών μου για το κεράκι που πέταξε η στρίτζω η καντιλανάφτρα στον κάλαθο ανακύκλωσης, μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα. Αμέσως βγήκε παγανιά ο επίτροπος με το καλαθάκι, ζητώντας να προσφέρει κάτι ο καθένας για την εκκλησία. Δίνω κι εκεί. Μετά από λίγο, ένα μεγαλύτερο καλαθάκι για τον στολισμό του επιταφίου. Ύστερα ένα μεγαλύτερο καλαθάκι για το γιο του επίτροπου, που θέλει να σπουδάσει μοντελίστ στη Βουλγαρία. Ένα κοφίνι πήρε σειρά για το “Χαμόγελο του παιδιού”. Κάτσε ρε φίλε! Το δικό μας χαμόγελο ποιος το υπολόγισε; Ένα εικοσάευρο μου έφυγε στα καλάθια και τα κοφίνια. Δεν βγάζετε ένα στο μέγεθός μου να με βάλετε μέσα να γλιτώσω; Εχάθην ο Χριστιανός από την εκκλησία, εχάθην…

Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ευρέθη. Όχι, δεν ευρέθη ούτε δουλειά, ούτε αυτά τα κολόχαρτα για να γεμίσω το πορτοφόλι μου, ούτε στον ήλιο μοίραν ευρέθη! Τι ευρέθη; Ευκαιρία για τσάμπα φαί… Μόνο που δεν θα το φάω εγώ αυτό το τσάμπα φαί! Από μένα θα το φάνε. Σύσσωμο το σόι έρχεται να περάσει το Πάσχα μαζί μου. Δεν θυμάμαι πόσα τηλέφωνα σήκωσα σήμερα. Ακόμα και από έναν ξάδελφο από ένα χωρίο – αγνώστων στοιχείων και το χωριό και ο ξάδελφος. Μήπως να πάρω δάνειο από την τράπεζα για τα έξοδα του πασχαλινού τραπεζιού; Ή μήπως καλύτερα να τη βγάλουμε με ψωμοτύρι, ελιές και κρόμμυον, ώστε να μη γίνει συνήθεια και για τα επόμενα Πάσχα; Ας γυρνούσα τον χρόνο στη Μεγάλη Τετάρτη… Ναι! Εκεί που εχάθη…

Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί. Εμ, μετά από μια τέτοια Μεγάλη Εβδομάδα τι άλλο θα απέμενε. Το καρφί και το σφυρί. Α, ρε Χριστούλη, τώρα κατάλαβα το τι βάρος έβαλες στους ώμους σου, σηκώνοντας τον σταυρό σου. Μόνο που ο δικός μας Γολγοθάς είναι μεγαλύτερος και μακρύτερος από τον δικό σου. Και οι σταυροί πάμπολλοι! Το κακό είναι πως δεν φωνάζουν μόνο οι Γερμανοί: «Άρον άρον, σταύρωσον τον Ελληνικόν λαόν», αλλά και οι ίδιοι οι έλληνες για τον συνάνθρωπο. Αφήστε μας ρε συμπατριώτες να γεμίσουμε λίγο το στομαχάκι μας! Αφήστε μας να περάσουμε μια Μεγάλη Εβδομάδα, παρακολουθώντας μόνο τα πάθη του Χριστού και όχι να τα νιώθουμε στο στεγνό το πετσί μας! Αφήστε μας να γιορτάσουμε την Ανάσταση με λίγο χαμόγελο στα χείλη, χωρίς να μας τρυπάτε με την λόγχη της οικονομίας τα πλευρά. Αφήστε μας, γιατί θα σας αφήσουμε εμείς και μετά θα σταυρώνεστε μεταξύ σας εν κρανίου τόπο…

 

Νεκτάριος Μπουτεράκος