Μια σονάτα του σεληνόφωτος

Σκηνή 1η

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ – ΣΑΛΟΝΙ ΣΠΙΤΙΟΥ – ΒΡΑΔΥ

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ’ έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ’ τα δύο παράθυρα μπαίνει το φεγγαρόφωτο.

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Τι κάνεις εσύ εδώ μαζί μου; Δεν σε ενοχλεί η ηλικία μου; Πρέπει να γέρασα… Να άσπρισε το μαλλί μου…

ΝΕΟΣ                                                             Έτσι νιώθεις; Γερασμένη;

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Δεν ξέρω! Πότε νιώθω ζωντανή και πότε πεθαμένη εδώ μέσα… Νομίζεις πως έχω περάσει απέναντι κι όλα όσα ζω ανήκουν εκεί; Στον θάνατο;

ΝΕΟΣ                                                             Ίσως! Μπορεί, όμως, να βλέπεις και από τα μάτια της γερασμένης σου καρδιάς! Κι αυτά να σε προδίδουν!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Είσαι τόσο νέος! Θα είναι εύκολο να δω μέσα από τα δικά σου μάτια;

ΝΕΟΣ                                                             Μα είναι δικά μου! Βλέπω αλλιώς…

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Δεν θα νιώθω τόσο μόνη μέσα από τα δικά σου μάτια! (Ο νέος κοιτάζει μια φωτογραφία της, που τη δείχνει νέα). Μη, άφησέ τη κάτω! Δεν θέλω να με συγκρίνεις…

ΝΕΟΣ                                                             Τα μάτια σου είναι ίδια! Ακόμα λάμπουν…

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Όχι, σβήνουν… Δεν τα κρατούν καλά τα ρυτιδιασμένα νεύρα τους!

ΝΕΟΣ                                                            Μα πόσο χρονών είσαι τελοσπάντων;

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Είμαι μια μαθηματική εξίσωση, που πάντα θα δείχνει έναν μεγάλο διψήφιο…

ΝΕΟΣ                                                            Θες να πάμε μια βόλτα;

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Ναι! Εσύ στο φως κι εγώ στο σκοτάδι! Εσύ στα νιάτα κι εγώ στις αναμνήσεις, που με χαϊδεύουν τόσο ερωτικά… Ακόμα και τα νιάτα σου δεν θα με χάιδευαν με τέτοιο τρόπο!

ΝΕΟΣ                                                             (Κοιτάζοντας ακόμα τη φωτογραφία). Ήσουν πολύ όμορφη! Ακόμα είσαι… Πολλοί θα σε ήθελαν!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Εγώ, όμως, κανέναν! Αγαπήθηκα, αλλά δεν αγάπησα… Δεν έζησα!

ΝΕΟΣ                                                             Ζήσε τώρα! Μπορείς…

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Πάρε με μακριά! Κάνε με γυναίκα… Ερωτεύσου με!

ΝΕΟΣ                                                            Έλα μαζί μου!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Δεν μπορώ! Είναι όλα γυάλινα εδώ μέσα! Μια φυλακή κρυστάλλινη…

ΝΕΟΣ                                                             Σπάσε τη τότε κι έλα!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Είναι τόσο αργά…

ΝΕΟΣ                                                             Μπορείς!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Παχύ το γυαλί και οι τοίχοι αδιαπέραστοι! Δεν έχω τη δύναμη να αντισταθώ! Δεν έχω τη δύναμη να ζήσω! Είμαι τόσο κουρασμένη…

ΝΕΟΣ                                                             Δώσε μου το χέρι σου.

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Μα πώς να το σηκώσω; Είναι τόσο βαρύ κι εσύ τόσο μακριά! Μας χωρίζει κι αυτό το τεράστιο τραπέζι. Δεν μπορώ να έρθω κοντά σου…

ΝΕΟΣ                                                             Θα έρθω εγώ…

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Ναι, έλα! Είσαι τόσο νέος εσύ! (Έρχεται και της δίνει το χέρι του. Η γυναίκα πάει να σηκωθεί). Πως ζαλίζομαι έτσι; Λες και είμαι χρόνια δεμένη σ’ αυτή τη πολυθρόνα. Κράτα με γερά! (Ξανακάθεται).

ΝΕΟΣ                                                             Μα σήκω!

ΓΥΝΑΙΚΑ                                                     Όχι, φεύγα! Είμαι γριά και κουρασμένη! Ξέχασέ με… Κάνε πως δεν με είδες ποτέ! Άσε με εμένα να σε θυμάμαι, σαν μια δροσιά του αέρα στο μάγουλό μου, που καίει. Εγώ θα μείνω εδώ, στη μοναξιά μου και τις σκέψεις μου! Είναι καλή συντροφιά. Καληνύχτα!

ΝΕΟΣ                                                             Καληνύχτα…

Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Μόνο το φως του φεγγαριού μπαίνει από το παράθυρο και μια σκιά φαίνεται να ανασαλεύει στην πολυθρόνα.

 Νεκτάριος Μπουτεράκος