«Toν άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει»

Κρίση… κρίση… Παντού ακούω για κρίση… Κρίση… Δεν αντέχω πια! Σήμερα το πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και μου χάρισα μια γερή, βασιλικιά, πενταδάχτυλη. «Να ρε άχρηστε!», μου φώναξα, «Πως κατάντησες έτσι;». Γεμάτος ρυτίδες και άσπρα μαλλιά! Δεν μου αρκούσε η κοινωνική και οικονομική κρίση, έπαθα και κρίση ηλικίας ο άνθρωπος. Αλλά πόσα να αντέξω πια; Γέρασα, άσπρισα, λύγισα…

Θυμάμαι όταν ήμουν τρυφερούδι… Του γάλακτος, που έλεγε και η μανούλα μου. Κανένα άγχος, κανένα στρές, κανένα χαπάκι για την υπέρταση! Μου αρκούσε το ταχτάρισμα, τα παιχνίδια και διαβολιές. Βέβαια, η μικρή μας τριμελής οικογένεια, ήταν το πρώτο είδος κοινωνίας στο οποίο εντάχτηκα. Εκεί πρωθυπουργός δεν ήταν ο Γιωργάκης… Ευτυχώς! Ήταν ο μπαμπάκας όπου, σαν δεύτερος Παπαδόπουλος, προσπαθούσε να επιβάλει την χούντα στο σπίτι. Τι να κάνουμε; Στρατιωτικός γαρ! Νόμισε πως είχε τους άντρες του να τους διατάσσει. Λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο, όμως! Ποιος ήταν αυτός; Μα η μαμάκα, βέβαια! Πυρ, γυνή και θάλασσα, μου έλεγε να προσέχω η συγχωρεμένη η γιαγιάκα μου. Και η μαμάκα ήταν 3 σε 1. Και πυρ και γυνή και θάλασσα. Έβαλε τα δύο πόδια του μπαμπάκα σε ένα παπούτσι. «Που πας ρε Καραμήτρο;», τον έκραξε, «Εδώ είναι σπίτι, όχι τα στρατά σου». Μόκο ο μπαμπάκας! Βέβαια, ήξερε που να σταματήσει και σταμάτησε. Δεν το τράβηξε από τα μαλλιά, γιατί δεν θα του έμενε τρίχα στο κεφάλι. Τι κι αν ο άντρας είναι ο στυλοβάτης του σπιτιού; Αν θέλει η γυνή, το καπελάκι του το κάνει κολάρο. «Το σπίτι θέλει ευαισθησία και φροντίδα», έλεγε η μαμάκα. Και είχε δίκιο! Έτσι είχαμε ισορροπία. Α, ρε μαμάκα, το κόκκινο χαλί έπρεπε να σου στρώσουν στη βουλή. Να βάλεις μια τάξη…

Άρα, στη μικρή κοινωνία της οικογένειας χαρίζουμε μια βέργα χάρτινη. Να μην αφήνει πληγές, αλλά να υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις και την σωστή διαγωγή που πρέπει κάθε γονέας να κληρονομήσει στα μούλικά του…

Το δεύτερο, μεγαλύτερο είδος κοινωνίας που μου κάθισε στο σβέρκο ήταν το σχολείο. Το θυμάμαι και βγάζω καντήλες! Κάθε χωριάτης χρίζεται καθηγητής και το παίζει υπουργός. Δίνει όραμα και ελπίδα στους νέους το σχολείο, λένε οι άσχετοι! Απορώ, αν το κράτος γνωρίζει σε ποιους δίνει τα πτυχία! Εδώ να μου πεις το κράτος δεν ξέρει που παν τα τέσσερα, θα ελέγχει και τους καθηγητές; Έρχεται ο κάθε άσχετος και βγάζει τα ψυχολογικά του στα παιδιά. Νομίζει πως είναι ο Ομπάμα και δίνει διαταγές. Και να σου η πορνεία στα σχολεία με το κάθε ανικανοποίητο τσόκαρο, που εισβάλει στα έδρανα. Να σου η διακίνηση ναρκωτικών. Μετά αναρωτιέται κάθε δόλια μάνα, γιατί ο γιος της δήλωσε πρώτη προτίμηση το πανεπιστήμιο στην Κολοπετινίτσα. Από τη μαστούρα που θα είχε ο γιος της τι να δει να σημειώσει; Αντί, λοιπόν, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να δίνουν το καλό παράδειγμα ενός καλού ηγέτη στους μέλλοντες πολίτες, αφήνουν τη μάζα ανεξέλεγκτη να αλωνίζει. Μωρέ μια Χρυσή Αυγή θα μας σώσει τελικά… Μια δεύτερη λύση θα ήταν η εκπαιδευτική «σκούπα».  Πως φεύγουν οι αλλοδαποί από την κατατρεγμένη την Ελλαδίτσα; Έτσι και οι καθηγητάδες από την άμοιρη την εκπαίδευση.

Εδώ, λοιπόν, χαρίζουμε ξύλινη βέργα. Εκδίκηση για όσες είχα φάει όταν ήμουν μικρός. Αλλά να πονέσουν κι αυτοί λίγο, γιατί η Παιδεία μας πονάει πολύ…

Και μετά έρχονται τα σκληροπυρηνικά. Η πραγματική κοινωνία. Δράμα κατάσταση. Να μη ξέρεις από πού να φύγεις και που να κρυφτείς. Γιατί εδώ έχουμε πολλά παρακλάδια. Καρπαζιά από την πολιτική, σφαλιάρα από την θρησκεία… Εξιουσιοκυνηγοί και αρχοκράτορες σε όλο τους το μεγαλείο. Από τη μια μεριά οι γηραιοί των χρόνιων πολιτικών οικογενειών που δεν λεν με τίποτα να αφήσουν την εξουσία από τα χέρια τους και από την άλλη οι καραμουσάτοι τραγόπαπες – σχώρα με Θεέ μου – που αλωνίζουν και κατασπαράζουν την κρατική περιουσία. Αναρωτιέμαι αν μέσα από τα ράσα και τα καλοσιδερωμένα κουστουμάκια εμφανιστούν τα κολλητά δερμάτινα με τα ενσωματωμένα μαστίγια. Τράτζικ σου λέω, τράτζικ… Εντωμεταξύ δεν ξέρω τι συμφωνία έχουν κάνει με τον διάβολο και ζούνε τόσα χρόνια. Μαθουσάλες! Πολλοί από αυτούς και ξεπετσιασμένοι, μόνο με τα κόκκαλα, θα κυβερνούσαν. Κάτι παίρνουν αυτοί κι εμάς δεν μας το δίνουν. Και άντε ο μπαμπάκας να μην ξέρει καλά τους νόμους της οικογενείας… Ο δασκαλάκος να μην γνωρίζει πλήρως τις εκπαιδευτικές οδηγίες… Τι συμβαίνει όταν ο κακούλης ο πολιτικάκος δεν γνωρίζει τους νόμους για να μας κυβερνήσει; Της Μέρκελ το κάγκελο γίνεται… Τα μνημόνια να μας πνίγουν, αυτό γίνεται! Οι Έλληνες πολίτες επιστρέφουν στην παλαιολιθική εποχή, κι αυτό γίνεται… Άλλα άλλο δεν γίνεται… Δεν αντέχω άλλο! Γέρασα, άσπρισα και έπαθα και κρίση ηλικίας! Φτού σας ρε λωποδύτες! Πάρτε τη σιδερένια βέργα με τα καρφιά! Αυτή αξίζει σε εσάς… Έτσι για να με θυμόσαστε!

Νεκτάριος Μπουτεράκος