Στοιχεία της φύσης, στοιχεία της ζωής

Το χώμα της παραλίας ήταν νωπό, υγρό. Μπλεκόταν μέσα στα δάκτυλά του. Κάθισε σε έναν βράχο, γυμνό από ζωή, έκλεισε τα μάτια κι άφησε τα κύματα να γίνουν μουσικές συγχορδίες, που θα τον ταξίδευαν μακριά. Ανοίγοντας τα βλέφαρά του, ατένισε τα σύννεφα του ουρανού. Μαύρες, σκούρες μάζες, που είχαν μουσκέψει πριν λίγο τον τόπο και τα όνειρά του, σπρώχνονταν μακριά από τα αντίστοιχα λευκά.

Τι παραλληλισμούς φέρνει η ίδια η ζωή; Έτσι είχε σπρώξει και ο ίδιος το κακό από την ζωή του. Μακριά, σαν τα σκούρα σύννεφα. Έτσι είναι, όμως, η ζωή. Μια αντίθεση δυνάμεων. Δεν θα μπορούσε να προχωρήσει μπροστά, αν δε πιεζόταν πρώτα να κάνει πίσω. Δεν θα μπορούσε να ανέβει ψηλά, αν δεν είχε βρεθεί χαμηλά στον πάτο. Μια συνεχόμενη αντιπαράθεση του καλού με το κακό, του λάθους με το σωστό, του «πρέπει» και του «θέλω». Μια πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό. Πάτησε τα «πρέπει» και χρησιμοποίησε εκούσια τα «θέλω».

Πήρε μια βαθιά αναπνοή! Μια αναπνοή που μόνο ένας νικητής της ίδιας της ζωής μπορούσε να πάρει. Αλλά και ο ηττημένος να ήταν δεν θα τον ενδιέφερε. Σημασία είχε η ίδια η διαδρομή. Το ταξίδι προς την γνώση, που μπορεί πολλές φορές να είναι επίπονο, αλλά μεστό από εμπειρίες ζωής, από γνώσεις που μας κάνουν ζώντα όντα με πάθος και θέληση.

Όλα τα στοιχεία της φύσης τον τύλιγαν. Χώμα και ύδωρ στα πόδια του, αέρας να εισχωρεί μέσα του και μια φωτιά να του καίει τα σωθικά. Ένα χώμα που είχε γίνει κινούμενη άμμος και ήθελε να τον κατασπαράξει στη ρουτίνα. Νερό που έγινε πνιγηρό και του στερούσε την ελευθερία του σε έναν γάμο χωρίς μέλλον. Αέρας που μεταλλάχθηκε σε ισχυρό τυφώνα και θέλησε να του στερήσει την δημιουργικότητα και την ελευθερία του μυαλού του. Φωτιά που παραλίγο να τον αποτεφρώσει από μέσα προς τα έξω.

Τώρα, όμως, τα χρησιμοποιούσε προς όφελός του. Έπαιζε μαζί τους σαν μικρό παιδάκι που διασκεδάζει με τα παιχνίδια του και γελάει.

Έχωσε πιο βαθιά τα πόδια του στο νωπό, υγρό χώμα. Άκουσε πιο δυνατά τις μουσικές συγχορδίες των κυμάτων. Οι τριχούλες από τα βλέφαρά του χόρεψαν με την συνοδεία του αέρα. Τα σύννεφα πλέον είχαν διαλυθεί, και τα μαύρα και τα λευκά. Ο ήλιος ήταν θεραπευτικός, αναζωογονητικός.

 Νεκτάριος Μπουτεράκος