Μια φθαρτή ένωση δύο άφθαρτων ψυχών

Ένα χαμόγελο! Αυτό ήταν η πρώτη, καθοριστική εικόνα. Ένα χαμόγελο, λαμπερό, να κινείται μεταξύ άλλων, που απλά αποτελούσαν σκιές. Το χαμόγελο μετατράπηκε σε καρδιοχτύπι δικό μου. Χιλιάδες άγγελοι κατέβηκαν από τους ουρανούς και χόρευαν τον ατέρμονο θεϊκό χορό τους. Το φως διαθλάστηκε σε χιλιάδες χρώματα, που έδωσαν ζωή στη πλάση. Ο ουρανός έγινε περισσότερο μπλε. Τα σύννεφα φούσκωσαν σαν αφράτο βαμβάκι. Ο ήλιος φάνηκε εκτυφλωτικά λαμπερός και η φύση ντύθηκε στο πράσινο σκούρο της με διάσπαρτες ανοιχτόχρωμες πινελιές. Χάθηκε κάθε γκρίζο, όλα έγιναν παραμυθένια. Ένας νέος, παρθένος κόσμος, ο οποίος περίμενε να κατακτηθεί.

Ύστερα ήρθε η επαφή, η γνωριμία. Τα λόγια ήταν μια μουσική μελωδία, σαν από άρπα των μουσών. Δύο χείλη τριανταφυλλένια ανοιγόκλειναν και ευωδίαζαν ζωή. Οι λέξεις έβγαλαν φτερά αραχνοΰφαντα, κεντημένα με λεπτή, εύθραυστη, μεταξένια κλωστή. Πετούσαν τριγύρω, όπως ο τοξοβόλος έρωτας, σημαδεύοντας κατευθείαν τη μικρή καρδιά μου, η οποία άνθιζε σαν σπάνιο λουλούδι. Με πήρε από το χέρι. Η αίσθηση μαλακή, βελούδινη. Ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε κάθε κύτταρο τους σώματός μου. Τα σώματα μιλούσαν σε μια γλώσσα άγνωστη, μα τόσο κατανοητή. Τα βήματα μας γίνονταν πότε μικρά και πότε μεγάλα. Δεν υπήρχε εστίαση με το μυαλό, μόνο με τις αισθήσεις. Οι δρόμοι έχασαν την γκρίζα, σκληρή υφή τους. Από κάθε κενό φύτρωνε γρασίδι. Γρασίδι μαλακό και δροσερό. Ένα τεράστιο λιβάδι η πόλη. Τριγύρω οργίαζε η φύση. Και οι λέξεις πετούσαν ολόγυρα, παίζοντας σαν μικρές νεράιδες.

Ο ήλιος έπεφτε χαμηλά, ζωγραφίζοντας τον ορίζοντα με μια ζεστή, πορτοκαλένια απόχρωση. Χιλιάδες οι αποχρώσεις της φωτιάς, ανακατεύονταν στην παλέτα του ουρανού. Μια αγκαλιά αυθόρμητη με έκανε ενεργό συμμέτοχο αυτής της θεϊκής καλλιτεχνίας. Ήταν μια αγκαλιά μητρική, οικεία, αναμενόμενη μέσα στα σπειροειδή βάθη των αιώνων. Μια φυσική ένωση, επαναλαμβανόμενη στα τρίπτυχα της ιστορίας. Αποκορύφωμα το σφράγισμα των δύο χειλιών. Ανταλλαγή αστρικής σκόνης, συνένωση υγρών, επανένωση δύο ταιριαστών μισών. Αισθήματα που κάνουν τις λέξεις στο χαρτί τόσο φτωχές! Καμία πένα, κανένα πλήκτρο δεν έχει τη δυνατότητα να περιγράψει όσα νιώθει η εγκλωβισμένη ενέργεια μέσα σε ένα τόσο φθαρτό σαρκίο…

Νεκτάριος Μπουτεράκος