Είμαι ο τύπος του γιατί

 taeykola2

Γιατί μαμά νιώθω τόσο ζεστά δίπλα σου; Ίσως γιατί ο υπόλοιπος κόσμος να προκαλεί παγωνιά, ένα κενό στο βλέμμα, έναν αδικαιολόγητο φόβο. Μια αποξένωση όχι μόνο από τους γύρω, αλλά και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ναι, το αγνό είναι πιο ζεστό και μια τέτοια αγάπη δεν θα μπορούσε να εκπέμπει κάτι άλλο εκτός από αγνότητα.

Γιατί δασκάλα λες πως δεν προσπαθώ και δεν αξίζω; Ίσως γιατί τα δικά σου όνειρα, καλή μας δασκάλα, να διαφέρουν από τα δικά μου. Ίσως το πάθος μου για ζωή να είναι δυνατότερο από το δικό σου και σου αρέσει να βάζεις εμπόδια. Κι εγώ, πλέον, νιώθω ανασφαλής, χωρίς βάσεις για να στηριχθώ και θα πρέπει να αναλωθώ στο σημαντικό χρόνο μου για να χτίσω βάσεις. Κάτι που μου στερήθηκε, όταν θα έπρεπε να είχε γίνει.

Γιατί ρε φίλε με αποφεύγεις; Ίσως γιατί η πίεση της κτητικότητας να προκαλεί φθορά. Μα η ανασφάλεια και η μοναξιά είναι επώδυνες και η ανάγκη συντροφιάς προκαλεί την κτητικότητα. Έτσι δημιουργούνται τα όρια σε μια φιλία, έτσι δημιουργούνται οι κανόνες σε μια ζωή, έτσι δημιουργούνται τα περίπλοκα γιατί, ενώ θα έπρεπε να είναι όλα απλά, όπως η αυγή φέρνει τον ήλιο και το σκότος το φεγγάρι.

Γιατί μωρό μου δεν με καταλαβαίνεις; Ίσως γιατί αν ήμασταν όλοι ίδιοι δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον, δεν θα υπήρχαν ανατροπές και πλοκή. Δεν θα είχε εμπορική επιτυχία αυτό το παγκόσμιο μυθιστόρημα. Οι ήρωες θα ήταν χάρτινοι, μονοδιάστατοι κι αδιάφοροι. Κάθε κεφάλαιο της ζωής θα ήταν αναμενόμενο και η λέξη «Τέλος», απαρατήρητη.

Γιατί ρε συνάδελφε με προδίδεις; Ίσως γιατί η υλική αξία πάντα να έχει υπεροχή έναντι της ηθικής. Ίσως και να βρήκες πάτημα για να το κάνεις. Η λέξη εκτίμηση συνήθως είναι δυσανάγνωστη και αντιληπτή μόνο με την απουσία. Όμως ο τροχός της ζωής γυρίζει και μετά τη λάσπη και τα περιττώματα πλησιάζει ο καθαρός αέρας και η ηλιοφάνεια.

Όλα αυτά τα γιατί – που στην πραγματικότητα δεν τα χωράει ένα μόνο κείμενο – έχουν αποτυπωθεί πάνω μου, μέσα μου σαν αναλλοίωτα σημάδια. Είναι αυτά που έπλασαν τον πήλινο χαρακτήρα μου, τον σχημάτισαν και του εμφύσησαν ζωή. Είναι αυτά που θα κουβαλάω μέχρι την τελευταία μου πνοή. Και υπάρχει χώρος και για άλλα ακόμα. Ποτέ τα γιατί δεν είναι εύκολα κι αν χρειαστεί να απαντήσω το γιατί, θα πω: γιατί ποτέ η απάντηση τους δεν είναι δύσκολη. Θα κλείσω με ένα γιατί που απάντησα πρόσφατα. Η ερώτηση ήταν: Γιατί μου γκρεμίζονται πάντα τα όνειρά μου; Ίσως γιατί έτσι θα έχω χώρο να χτίσω καινούργια. Ναι, είμαι ο τύπος του γιατί…

Νεκτάριος Μπουτεράκος