Πίξι

77707489_8f4b74ddb5

Ήταν καινούργιας τεχνολογίας. Ακόμα στα σπάργανα. Τον είχαν κλεισμένο σε ένα ειδικό, αδιαπέραστο δωμάτιο μέχρι να βγει στην κυκλοφορία. Ήταν όλοι σίγουροι πως θα κέρδιζαν πολλά από την νέα τους ανακάλυψη. Ταχύτητες ανυπέρβλητες, χωρητικότητα απεριόριστων μπάιτς, υπερσύγχρονο ντιζάιν. Ήταν ο υπολογιστής της νέας γενιάς βασισμένος στην, άγνωστη για το κοινό, τεχνολογία του 4D.

Αφού έφυγε και ο τελευταίος υπάλληλος της εταιρείας, ο χώρος άδειασε, σκοτείνιασε. Μόνο το δωμάτιο με το νέο εύρημα παρέμεινε φωτισμένο και ο υπολογιστής ανοιχτός. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν. Ακόμα και η γεννήτρια που τροφοδοτούσε το κτήριο. Πρώτη φορά στα χρονικά συνέβη κάτι τέτοιο. Ο υπολογιστής με ένα απότομο τσαφ έσβησε. Μετά από λίγο το φως επανήλθε. Η οθόνη του τρεμούλιασε και άνοιξε γρήγορα. Μόνο που κάτι περίεργο είχε συμβεί. Κάτι που κανείς δεν μπορούσε να το εξηγήσει, αν θα το έβλεπε, βέβαια. Ένα μικρό προσωπάκι – παιδικό θα έλεγε κανείς – εμφανίστηκε στην οθόνη. Κόλλησε τα μικρά του χέρια πάνω στο γυαλί, σαν να ήταν φυλακισμένο εκεί μέσα. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά. Το δέρμα του μετακινιόταν. Ήταν φτιαγμένο από πίξελς, κι αυτός ήταν ο μικρός Πίξι!

Έβγαλε το ποδαράκι του αργά από την οθόνη και προσπάθησε να το ακουμπήσει στο γραφείο. Δεν έφτανε! Κάθισε στην άκρη της οθόνης και ακούμπησε το σχετικά μεγάλο πρόσωπό του στα μικροσκοπικά του χέρια. Σκέφτηκε λίγο, έκανε λογαριασμούς, και πάνω από το κεφάλι του δημιουργούνταν οι εξισώσεις, φτιαγμένες κι αυτές από πίξελς. Αφού τα μελέτησε, σηκώθηκε και με ένα πήδημα βρέθηκε στο γραφείο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πήδηξε και στο πάτωμα. Ο Πίξι, όποιες σκέψεις κι αν έκανε, όποιες διεργασίες κι αν είχε στο τσιπ του μυαλού του, φαίνονταν όλα πάνω από το κεφάλι του. Στο κάτω κάτω ήταν ένα είδος υπολογιστή κι αυτός. Μόνο που ήταν… ζωντανός.

Τα πίξελ του σώματός του διαλύονταν και ανασυντίθονταν πολύ εύκολα. Έτσι είχε τη δυνατότητα να περνάει από χαραμάδες, κλειδαρότρυπες, όπως, επίσης, να αλλάζει μορφές, να γίνεται οθόνη όπου παίζει βίντεο κλπ. κλπ. Αλλά είχε και συναισθήματα. Ακριβώς! Ερωτευόταν, έκλαιγε, γελούσε, πονούσε, δάκρυζε… όλα αυτά με πίξελς, όμως. Το μόνο που φοβόταν ήταν η διακοπή ρεύματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, χανόταν. Τον απορροφούσε η ενέργεια του πιο κοντινού υπολογιστή και βρισκόταν μέσα στην πλακέτα του. Και για να βγει από εκεί έπρεπε να περάσει χίλιες και μία περιπέτειες.

Ποιες είναι αυτές; Θα τις δούμε σε άλλη άσκηση, γιατί ο μικρός Πίξι μπορεί να βρίσκεται και πίσω από τη δική σας οθόνη! Για ρίξτε μια ματιά…

Νεκτάριος Μπουτεράκος