Cinema

Αι ειδοί του Μαρτίου

Σύμφωνα με τον Σαίξπηρ ο Ιούλιος Καίσαρας, προειδοποιήθηκε από έναν μάντη για την επικείμενη δολοφονία του, με την φράση «ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ». Στην ομότιτλη ταινία του Τζορτζ Κλούνεϊ, που βασίζεται στο γνωστό θεατρικό έργο “Farragut North” του Μπο Γουίλιμον, δεν υπήρχε αντίστοιχος μάντης για να ειδοποιήσει τον Μάικ Μόρις (Τζορτζ Κλούνεϊ), κυβερνήτη της Πενσυλβανίας και υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, για τον επικείμενο Βρούτο του, Στίβεν Μάιερς (Ράιαν Γκόσλινγκ).

Μια καλοδουλεμένη, άρτια ταινία που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, που μπορεί να φτάσει η φιλοδοξία ενός ανθρώπου, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Οι προδότες δεν εκλείπουν της καθημερινής ζωής. Είναι δίπλα μας, στον κοινωνικό ή εργασιακό μας χώρο, στο φιλικό μας περιβάλλον ή ακόμα και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Η πολιτική, βέβαια, βρίθει του είδους. Μια μικρή απειλή, και είναι τόσο εύκολη η απόφαση να πατήσει κάποιος επί πτωμάτων. Η προδοσία στην πολιτική, ανά τους αιώνες, είναι γένους αρσενικού. Πολλοί αυτοί που εποφθαλμιούν την θέση του βεζίρη. Οι περισσότεροι διψούν για δόξα, δύναμη κι εξουσία. Αν βρουν το σωστό πάτημα, τότε κανείς δεν μπορεί να μπει εμπόδιο στις φιλοδοξίες τους. Ακόμα και οι πιο έμπιστοι παραπαίουν. Μπορούμε να πούμε πως είναι οι πιο εύκολοι στόχοι. Οι αντίπαλοι, σαν γύπες πάνω από τα κεφάλια τους πετούν, αναμένοντας την αδύναμη στιγμή τους. Τότε σημαδεύουν με ευκολία και το βέλος της προδοσίας βρίσκει την «Αχίλλειο πτέρνα» τους.

Από την άλλη μεριά, είναι άξιον απορίας πως οι πολιτικοί εμπλέκονται συνέχεια σε ερωτικά σκάνδαλα. Φταίει το ανικανοποίητο της εξουσίας; Μήπως ο εγωκεντρισμός τους; Πάντως πολλοί μεγάλοι πολιτικοί έχουν αμαυρωθεί, κυνηγώντας τον ποδόγυρο. Το αποτέλεσμα, βέβαια είναι πως ο ποδόγυρος κυνηγάει τους ίδιους. Απανωτές λανθασμένες εκτιμήσεις, λάθος άνθρωποι την λάθος στιγμή, και πολιτικές καριέρες γίνονται θήραμα της κιτρινοτυπίας.  Μα και ο κόσμος δεν συγχωρεί εύκολα. Είναι αυστηρός κριτής. Δεν επιτρέπει σε ανθρώπους που πρεσβεύουν την ακεραιότητα και που επενδύουν πάνω στο θεσμό της οικογένειας, να καταρρίπτουν τόσο εύκολα το ανάστημά τους.

Και στις δύο, λοιπόν, περιπτώσεις αι ειδοί του Μαρτίου είναι κατακριτέοι. Οι μεν για την κατάχρηση της εμπιστοσύνης τους και οι δε για την καταπάτηση των αξιών που πρεσβεύουν. Όμως, ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω

 

 

 

 

Μεσάνυχτα στο Παρίσι

 

του Γούντι Άλεν, με τους Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Όουεν Ουίλσον, Κάθι Μπέιτς, Άντριεν Μπρόντι, Μαριόν Κοτιγιάρ, Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζί

Η χαρά του συγγραφέα! Δεν υπάρχει επίδοξος ή αναγνωρισμένος συγγραφέας δίχως το όνειρο να ζήσει ή εστω να πάρει μια μικρή μυρωδιά από συγγραφείς όπως ο ο Χέμινγουεϊ, ο Φιτζέραλντ ή η Γερτρούδη Στάιν. Ο ονειροπαρμένος  Τζηλ (Όουεν Ουίλσον) βρίσκεται στο Παρίσι μαζί με την μνηστή του (Ρέιτσελ Μακ Άνταμς), όταν ξαφνικά, με δώδεκα κτύπους του ρολογιού, βρίσκεται στο παρελθόν, ανάμεσα σε τεράστια ονόματα συγγραφέων, τραγουδιστών, ποιητών και ζωγράφων.

Μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα που κάθε ευαίσθητη ψυχή θα ήθελε να ζήσει. Ο ρομαντισμός του Παρισιού διαθλάται μέσα από τις εικόνες της σύγχρονης πόλης, αλλά και μέσω της δίνης του παρελθόντος χρόνου, όπου βρίσκεται ο ήρωας. Οι ζεστές αποχρώσεις του κίτρινου, πορτοκαλί και χρυσού, που αγκαλιάζουν τις εικόνες τις ταινίας, δημιουργούν στον θεατή ένα έντονο αίσθημα νοσταλγίας.

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών χαρακτήρων, όπου ο ένας, κουρασμένος από την ρουτίνα της μη δημιουργικής ζωής του, αναζητά τον πυρήνα της έμπνευσης μέσα από το παρελθόν και τον ανεκπλήρωτο έρωτα, ενώ ο άλλος, ρεαλιστής και πραγματιστής, προσπαθεί να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Σεναριογράφος σε χολιγουντιανές ταινίες με όνειρο την αναγνωρισιμότητα μέσω των συγγραφικών του ικανοτήτων, ο Τζηλ, χαμένος στα πλακόστρωτα στενά του νυχτερινού Παρισιού, μεταφέρεται, εν το μέσο της νυκτός, στην δεκαετία του ’20, όπου έχει την δυνατότητα να γνωρίσει μεγάλα ονόματα της τέχνης, να λάβει χρήσιμες συμβουλές για την εν λόγω δουλειά του, αλλά και να ζήσει τον έρωτα μέσα από το πρόσωπο της όμορφης Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ). Ένας έρωτας που τον σπρώχνει στην αποκάλυψη της αλήθειας και της αυτογνωσίας. Από την άλλη μεριά η προσγειωμένη Ινέζ, μνηστή του Τζηλ, προσπαθεί να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, τονίζοντας τα υπέρμετρα όρια της φιλοδοξίας του.

Χαρακτηριστική μορφή της ταινίας ο Νταλί (Άντριεν Μπρόντι), με την ιδιορρυθμία του και την εξτρεμιστική προσωπικότητά του, όπως και η Γετρούδη Στάιν (Κάθι Μπειτς), με την στωική ανεκτικότητα και τον ορθολογισμό της.

Το παρελθόν αποτελεί για πολλούς πηγή έμπνευσής. Αναλογιζόμενοι της σημερινές δύσκολες συνθήκες της εποχής μας, αρκετοί από εμάς ίσως ονειρεύονται μια ιδανική εποχή που ωραιοποιείται από τους κόμβους συνάντησης του παρόντος με το παρελθόν, όπως είναι τα βιβλία και οι ταινίες. Αν είχαμε την δυνατότητα να ταξιδέψουμε σε μια τέτοια εποχή με την μηχανή του χρόνου του… θα συνειδητοποιούσαμε πως τα αντίστοιχα κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα της εποχής έκαναν τους ανθρώπους να επιθυμούν μια ακόμα παλαιότερη περίοδο. Μήπως τελικά θα ήταν προτιμότερο να ασχολούμαστε με την επίλυση των σημερινών μας προβλημάτων για ένα καλύτερο μέλλον από το να ζούμε σε ουτοπίες;

 

 

 

Οι αθάνατοι

Κάνοντας μια βουτιά στα βάθη της ιστορίας μας μπορούμε να δούμε τον Θησέα (Χένρι Καβίλ) σε νέες άγνωστες, ίσως, περιπέτειες! Ζώντας σε μια πόλη, χωμένη σε σπηλιά ενός κατακόρυφου, γυμνού βράχου σε μια, πάλαι ποτέ, άγνωστη, άδικα παραμορφωμένη, Ελλάδα αποδιώχνεται από τους βάρβαρους ακόλουθους του Υπερίωνα (Μίκυ Ρουρκ), κατασφάζοντας τους κατοίκους της πόλης, μέσα στους οποίους υπήρχε και η μητέρα του. Με γνώμονα το θάρρος και τη ρωμιοσύνη του καταφέρνει να ξεφύγει από τα δεσμά του εχθρού και βρίσκει το, άγνωστο κατά τ’ άλλα, τόξο της Ηπείρου, το οποίο κρύβεται, ως άλλο εξκάλιμπερ, μέσα σε έναν βράχο. Σύντροφοι στις περιπέτειές του η ιέρεια Φαίδρα (Φρίντα Πίντο) και κάποιοι έλληνες πολεμιστές, εκ των οποίων ο ένας είχε το περίτρανο αρχαίο όνομα «Σταύρος» (!!!). Προστάτες και οδηγoί του, το δωδεκάθεο, το οποίο με δυσκολία ξεχωρίζει με τις εξτρεμιστικές χρυσαφένιες ενδυμασίες τους και τα καπέλα, βγαλμένα από σόου διάσημου σχεδιαστή! Όλα αυτά σε μια ατμοσφαιρική ταινία του Ταρσέμ Σινγκ, ο οποίος ευθαρσώς δήλωσε πως δεν τον ενδιέφερε να το κάνει καθαρά ελληνικό.

Μια ταινία που θα μπορούσε να έχει πραγματικά ενδιαφέρον, εαν δεν εμπεριείχε ιστορικά, έστω μυθολογικά, αλλά καθαρά παραποιημένα στοιχεία. Διαμορφωμένη σε ένα πραγματικά ενδιαφέρον περιβάλλον, το οποίο, όμως, δεν θύμιζε τίποτα από την αρχαία Ελλάδα, τουλάχιστον όπως την γνωρίσαμε μέσα από τα λεγόμενα του δικού μας Ομήρου! Ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα Αιγέα, έναν τρομερό Προκρούστη, μια Αριάδνη, έναν Μινώταυρο, βγαλμένο από την δική μας μυθολογία, ή έστω ένα μαύρο πανί στα ιστία ελληνικού πλοίου, αναρωτιέμαι τι ρόλο παίζει η Ελλάδα σε όλες αυτές τις παραποιημένες προσπάθειες προσέγγισης της μυθολογία μας. Με τι δικαίωμα χρησιμοποιούν ιστορίες που μας χαρακτηρίζουν σαν έθνος και πολιτισμό και για ποιο λόγο επεμβαίνουν τόσο βιαία πάνω τους; Υπάρχει τόσο μεγάλη έλλειψη στην καλλιτεχνική έμπνευση, ώστε να δημιουργούν εκ νέου μυθοπλασίες;

Αν μπορέσει κάποιος από εμάς να δει την ταινία με ένα διαφορετικό μάτι, χωρίς την επιρροή των ριζών μας, θα μπορούσε να πει πως είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και καλλιτεχνικά πλασμένη. Κουβαλώντας, όμως, στους ώμους μας μια ιστορία ένδοξου και εμπνευσμένου πολιτισμού, θεωρώ πως είναι λάθος να δεχόμαστε μια τέτοια καταπάτηση του παρελθόντος μας!

 

 

 

Smurfs

Πόσοι δεν μεγάλωσαν με αυτά τα μικρά, μπλε πλασματάκια; Να που τώρα εισβάλουν στην μεγάλη οθόνη, αλλά και στη ζωή μας, για μια ακόμα φορά, ώστε να μας θυμίσουν πως, κάπου εκεί έξω – ή κάπου εδώ μέσα –, υπάρχει ένας κόσμος αγνότητας και ξεγνοιασιάς.

Ο Peyo φιλοτέχνησε ένα μικρό θαύμα για την 7η τέχνη. Μια μικρή κοινωνία από, ακαθόριστης προέλευσης, πλάσματα σε χρώμα μπλε, όπου το κάθε ένα από αυτά έχει και τον δικό του ιδιόμορφο χαρακτήρα. Θαρρώ πως τα smurfs αποτελούν μια ιδανική μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ιδιότητες του ανθρώπινου χαρακτήρα έχουν μετουσιωθεί σε κάθε ένα ξεχωριστό smurf. Ο γκρινιάρης, ο έξυπνος, ο πολυμήχανος, ο άγαρμπος, ο νυσταγμένος και πολλά ακόμα χαρακτηριστικά, που σκιαγραφούν έναν άνθρωπο. Δεν θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει και το θυληκό στοιχείο, όπου η μοναδικότητά του έχει αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο στο ιδανικό και περιζήτητο ξανθόμαλλο smurf. Τέλος η μορφή του μπαρμπαστρούμφ τονίζει την ανάγκη της οικογενειακής θαλπωρής, της πολιτικής εξουσίας, αλλά και τον πόλο έλξης της δυναμικότητας μια ομάδας, έναντι σε κάθε κίνδυνο. Από μια τέτοια κοινωνία, που ακτινοβολεί από τις θετικές ιδιότητες της ανθρώπινης υπόστασης, δεν θα μπορούσε να λείπει και ο αντίποδας, για να αποδοθεί η ισορροπία. Ο πανούργος μάγος, που αποσκοπεί στην εξάλειψη του είδους των smurfs, προς όφελός του. Αν δεν υπήρχε και αυτή η σκοτεινή πλευρά, δεν θα φωτιζόταν, με τόσο άρτιο τρόπο, η αξιοσύνη αυτών των μπλε πλασμάτων.

Η μεταφορά των smurfs στην μεγάλη οθόνη είναι αρκετά επιτυχημένη. Η πλέον τρισδιάστατη μορφή τους αποδίδεται με τον καλύτερο, ρεαλιστικό τρόπο και η ανάμειξή τους με τους ανθρώπους σκιαγραφεί τέλεια την ιδιότητά τους. Η μεγαλοψυχία τους, η ανοχή τους, η αθωότητά τους, καθώς και ο άρρηκτος δεσμός της κοινωνίας τους, έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα του κόσμου. Ακόμα και η πονηριά και η κακία του Δρακουμέλ φαίνεται αφελής μπροστά στην κυνικότητα και την αδιαφορία των ανθρώπων της πόλης. Δίνουν μάθημα ζωής σε μια νεόφυτη οικογένεια, τονίζοντάς τους την αναγκαιότητα των αληθινών και πηγαίων συναισθημάτων, με ένα αίσιο τέλος, που τους βρίσκει ενωμένους κάτω από ένα μπλε φεγγάρι.

Πόσο ανοικτά είναι άραγε τα μάτια μας μπροστά σε μια ταινία, που προορίζεται κατα βάσην για την παιδική ηλικία, αλλά με νοήματα που αποσκοπούν στην ενηλικίωση του ανώριμου μυαλού μας; Πόσες αλήθειες μπορεί να κρύβει μια ουτοπία κρυμμένη πίσω από ένα ρομαντικό δάσος και περικυκλωμένη από ένα αόρατο τοίχος, ώστε να διαφυλάξει την παρθενικότητά της από κακόβουλες προθέσεις;

 

 

 

The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1

Μπορεί η αγάπη να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους; Η ιστορία μας έχει αποδείξει πως αυτό το τόσο βαθύ συναίσθημα μπορεί να κάνει και τα σίδερα να λυγίσουν. Ακόμα και οι πιο άσπονδοι εχθροί μπορούν να συμμαχήσουν ενώπιον αυτής της λέξης. Ένας σύγχρονος, τόσο αλλιώτικος, Ρωμαίος και μια Ιουλιέτα με εξίσου δυνατά συναισθήματα, καταπατούν κάθε εμπόδια και προβλήματα και ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Μιας εκκλησίας παραμυθένιας, ντυμένης στα λευκά λουλούδια, ένα γέννημα της φύσης. Ο απόλυτος έρωτας ενός μεταλλαγμένου και μιας θνητής δίνει ένα καλά κρυμμένο μήνυμα. Το συναίσθημα δεν έχει όρια, δεν έχει περιορισμούς, δεν ανήκει σε τάξεις, σε καταγωγές και τραπεζικούς λογαριασμούς. Χρειάζεται μόνο δύο καρδιές, δύο σώματα και πρόσφορη χημεία.

Υπάρχει, όμως, κάτι που μπορεί να νικήσει την αγάπη; Κάτι που θα μπορούσε να ρίξει τον έρωτα στους πρόποδες από την κορυφή; Ναι! Υπάρχει μια άλλου είδους αγάπη. Ένα ένστικτο που κυοφορεί από την πρώτη ανάσα μέχρι και σήμερα. Το μητρικό ένστικτό! Αυτό που δεν θωρεί κινδύνους, δεν ανέχεται περιορισμούς, δεν αντιλαμβάνεται τον θάνατο. Αυτή του είδους η αγάπη είναι πιο ισχυρή. Θυελλώδης μπροστά στον έρωτα. Το άκουσμα του πρώτου κλάματος, το άγγιγμα του παρθένου δέρματος, τα δύο αθώα μάτια που κοιτούν ερευνητικά το πρώτο φως του ηλίου, όλα αυτά είναι τόσο ισχυρά που μπορούν να συνταράξουν κάθε ερωτικό δεσμό. Ούτε η κοπή του ομφάλιου λώρου δεν μπορεί να απομακρύνει μια μάνα από το γέννημά της.

Το πρώτο μέρος της τέταρτης ταινίας Twilight ήταν αρκετά καθηλωτικό ως προς το συναίσθημα του θεατή. Η αργή του δράση ήταν λίγο κουραστική, αλλά η τραγική αλλαγή της πρωταγωνίστριας, η σωματική της ισχνότητα και η τελική της μεταλλαγή ήρθαν και επιβράβευσαν την αναμονή. Απίστευτες εικόνες, δραματικές καταστάσεις με μικρά ψήγματα χιούμορ έκαναν την ταινία αρκετά θελκτική στα μάτια του νεανικού – και όχι μόνο – κοινού.

 

 

 

In time

Ο χρόνος είναι χρήμα! Θα μπορούσε, άραγε, το νόμισμα του μέλλοντος να είναι ο χρόνος; Θα μπορούσαν όλα να αγοράζονται και να πωλούνται με χρονικά κομμάτια της ζωής μας; Γιατί, μήπως σήμερα γίνεται κάτι το διαφορετικό; Μπορεί ο χρόνος μας να μην μειώνεται με ένα καρβέλι ψωμί, που θα αγοράσουμε από τον φούρνο, αλλά μειώνεται αισθητά από το άγχος και την πίεση που μας μαστίζει, προσπαθώντας να αποκτήσουμε τα προς το ζην.

Μια έξυπνη ιδέα, που χρησιμοποιήθηκε και εκτελέστηκε σωστά, ώστε να κάνει τον θεατή να προβληματιστεί και να αναλογιστεί για την αδικοχαμένη σπατάλη του χρόνου του. Εύστοχη, η υπόνοια της περιζήτητης, αιώνιας νεότητας σε απόλυτη αντίθεση με το ελάχιστο του χρόνου, που είχε ο καθένας για να την απολαύσει. Επίσης, συμβολική και η απάθεια στα πρόσωπα όσων είχαν την δυνατότητα να ζήσουν για αιώνες, όπως και η ψυχική κούραση αυτών που την είχαν ζήσει και πλέον αποζητούσαν τον λυτρωτικό θάνατο. Βέβαια, δεν έλειψε και η σημαντική υπενθύμιση, πως όλα είναι ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα εκμεταλλεύονται την αδυναμία του κόσμου προς όφελός τους, κάποιοι που θα στέκονται ακλόνητοι υποστηρικτές του συστήματος, έστω κι αν αυτό αποκλίνει  της δικαιοσύνης, κάποιοι που θα μάχονται σθεναρά για τα δικαιώματά τους, καθώς και κάποιοι ήρωες που θα προτάσσουν τα στήθη και θα θυσιάζουν και την ίδια τους τη ζωή, προκειμένου να επέλθει η ισορροπία!

 

 

 

Το τανγκό των Χριστουγέννων

Ένας ύμνος στην αμφιλεγόμενη και, πολλές φορές, κατακριτέα αντρική ευαισθησία. Ακόμα και το πιο σκληρό αρσενικό, μπορεί να κρύβει μέσα του μια ευαίσθητη καρδιά. Η δύναμη ενός ανθρώπου κρύβεται στην ψυχή του και στα λόγια του, όχι μόνο στα μπράτσα του. Η ανύψωση ενός τοίχου σκληρότητας, που συνήθως χρησιμοποιούν οι άντρες, έχει πολλές φορές σαν αποτέλεσμα την στειρότητα του συναισθήματος. Ίσως η δημόσια απελευθέρωση μια συγκινησιακής στιγμής να κρύβει μεγαλύτερη γενναιότητα από την δήθεν σοβαροφάνεια και υποκρισία.

Η ταινία είναι αρκετά ευαισθητοποιημένη και προκαλεί έκπληξη για τα, μέχρι τώρα, ελληνικά κινηματογραφικά δεδομένα. Η αντίθεση στοιχείων των χαρακτήρων αγκιστρώνει τον θεατή. Η αναμενόμενη σκληρότητα ενός στρατιωτικού, ιδιαίτερα στην εποχή που αναφέρεται, τέλη του ’60, αρχές ’70, καταρρίπτεται μπροστά στην ευαισθησία του. Για τον πρωταγωνιστή είναι αρκετή μια στιγμή, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένας ολιγόλεπτος χορός, για να καλύψει τις συναισθηματικές του ανάγκες και δεν διστάζει να υπερπηδήσει κάθε προκατάληψη, προκειμένου να πετύχει τον ευγενή στόχο του.

Αξιοσημείωτη, επίσης, είναι η επιλογή του φαντάρου, μπροστά στο δίλλημα της οικογενειακής του κατάστασης και ενός ανεκπλήρωτου έρωτα. Η επιλογή του αυτή τον αξιώνει και αποδεικνύει πως μία μόνο στιγμή μπορεί να κρατήσει για πάντα…

 

 

 

Mission Impossible

Με κομμένη την ανάσα. Η φράση αυτή μπορεί να χαρακτηρίσει την τέταρτη κατά σειρά ταινία «Mission Impossible» με τον αγέραστο Tom Cruise.

Η απειλή για τον αφανισμό του κόσμου από έναν παράφρονα προκαλεί τον πράκτορα Ήθαν, μαζί με την ομάδα του, να φτάσουν στο χείλος της καταστροφής, μια αναπνοή πριν τον θάνατο, προκειμένου να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους. Ταυτόχρονα, όμως, και οι προσωπικές τους ανάγκες και δράματα καθηλώνουν τον θεατή, κάνοντας τους χαρακτήρες τρισδιάστατους και όχι γραφικούς.

Η μαγευτική τοποθεσία του Ντουμπάι, και όχι μόνο, με τους σύγχρονους πύργους της Βαβέλ, αποτελεί το κατάλληλο φόντο για την δημιουργία αγωνίας και τρόμου προς τον θεατή. Η επικινδυνότητα των πράξεών τους τον κάνουν να συμπάσχει, αλλά και τον φέρνουν αντιμέτωπο με φοβίες, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο την αδρεναλίνη του.

Μπορεί η ταινία αυτή να μην προκαλεί ανάγκες εσωτερικής εμβάθυνσης, αλλά σίγουρα είναι διασκεδαστική, γεμάτη δράση και πλήρως αγχολυτική…

 

 

 

Το κορίτσι με το τατουάζ

Μια ιδιόμορφη κοπέλα, ένας έξυπνος δημοσιογράφος και ένα έγκλημα που ποτέ δεν έγινε. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στην Σουηδία, της οποίας η υπόθεση θυμίζει έντονα Αγκάθα Κρίστι, αλλά στολισμένη με μια μεγάλη δόση του σήμερα.

Η Λίσμπεθ, μια, ακαθορίστου σεξουαλικότητας, κοπέλα με ιδιαίτερο χαρακτήρα και, ακόμα περισσότερο, εμφάνιση, σπάνιας ευφυΐας σε διαδικτυακά θέματα, προσφέρει ένα χέρι βοηθείας στον Μικαέλ. Μια βοήθεια που θα σταθεί σωτήρια για τη ζωή του. Η Λίσμπεθ αγγίζει τα μονοπάτια του έρωτα για τον άντρα αυτόν.

Ο Μικαέλ, ένας κυνηγημένος δημοσιογράφος, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ένα έγκλημα. Στην πορεία αντιλαμβάνεται πως το συγκεκριμένο έγκλημα δεν έγινε, αλλά έρχεται στα ίχνη ενός κατά συρροή δολοφόνου. Ζώντας μια καταπιεσμένη ζωή, βρίσκει θαλπωρή στην αγκαλιά της Λίσμπεθ, χωρίς να είναι σίγουρος για τα συναισθήματά του.

Μια ταινία αρκετά σκληρή και βίαιη σε πολλά σημεία της, αλλά είναι ένας τρόπος για να προβάλει μια καλά κρυμμένη πτυχή της ζωής που συνυπάρχει με τη δική μας τη ζωή και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Διεστραμμένα μυαλά, ανύποπτα θύματα. Ένας βαθύς προβληματισμός που αξίζει ο καθένας μας να αντιμετωπίσει.

 

 

 

Η πιο σκοτεινή ώρα

Ο δυνατός υπερισχύει του αδυνάτου, αλλά όχι του έξυπνου. Ο έξυπνος αδύνατος μπορεί να κάνει την ανατροπή. Μια ιστορία που κάνει κύκλους με διαφορετικές μορφές από τα βάθη της ιστορίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ιστορία εκτυλίσσεται στην παγωμένη, κόκκινη Μόσχα, όπου το εξωγήινο στοιχείο προσπαθεί να υποτάξει το γήινο, για λόγους επιβίωσης.

Προσπαθώντας να βρω κάποια θετικά στοιχεία για την ταινία, το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι, πως η επιλογή της Μόσχας ταιριάζει στο παγωμένο αίσθημα της ανικανότητας αντιμετώπισης του αγνώστου.

Μια ταινία που έχουμε δει σε χιλιάδες εκδοχές μέχρι σήμερα. Τίποτα το νεωτεριστικό, καμία έμπνευση, καμία ερμηνεία και σίγουρα χωρίς πρωτοτυπία. Η αναμασημένη εκδοχή μια παρέας, που σιγά σιγά αφανίζεται από έναν άτρωτο εχθρό. Ούτε καν ο τρόπος εμφάνισης του εξωγήινου στοιχείου δεν εντυπωσιάζει. Αναμενόμενη πλοκή, χωρίς ανατροπές, δεν ιντριγκάρει και δεν συνδράμει στο αίσθημα της αγωνίας και της αναμονής. Η πιο σκοτεινή… στιγμή!

 

 

 

Σέρλοκ Χολμς, Το παιχνίδι των σκιών

Τι συμβαίνει όταν η μεγάλη παγκόσμια λογοτεχνία συναντά τη μεγάλη οθόνη; Στην περίπτωση του Σέρλοκ Χόλμς αντιμετωπίζουμε ένα μεγαλείο. Πάντα, βέβαια, στις διασκευές υπάρχουν διαφορές, που εξυπηρετούν τη δράση της ταινίας, αλλά στη δεύτερη ταινία του Σέρλοκ, πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο.

Η απίστευτη εξυπνάδα και παρατηρητικότητα του γνωστού ήρωα σε συνδυασμό με το αστείρευτο χιούμορ του, αλλά και τους ανθρώπους που τον πλαισιώνουν, οδηγούν την ταινία στην επιτυχία. Βέβαια, αν δεν είχε κοντά του τον γιατρό Ουότσον, θα κατέληγε άμεσα στην καταστροφή. Το συγκεκριμένο δίδυμο είναι αλληλοσυμπληρώμενο. Ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει. Η σχέση τους αυτή τη φορά ενέχει ένα είδος ερωτισμού. Ο Χολμς, εμφανέστατα, αντιμετωπίζει το θεό της ζήλιας με τον γάμο του Ουότσον, θεωρώντας πως έτσι χάνει το άλλο του μισό. Αλλά και ο γιατρός χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του, κάθε μια από τις φορές που χάνει τον διάσημο ντετέκτιβ.

Τα απίστευτα κινηματογραφικά εφέ, η σπιρτάδα του Σέρλοκ, ο πολύ καλός κακός της υπόθεσης, τα διαβαθμιζόμενα συναισθηματικά επίπεδα, η αγωνία για επιβίωση και επίτευξη του σκοπού, καθώς και η διάθεση αυτοθυσίας, κάνουν τη δεύτερη ταινία του Σέρλοκ Χόλμς πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την πρώτη…

 

 

 

Η γυναίκα με τα μαύρα

 

Ο μικρός Χάρι Πότερ μεγάλωσε… Αυτό έγινε εμφανές περισσότερο σε μια διαφορετική ταινία, από τις θρυλικές που τον είχαμε συνηθίσει. Η ωριμότητά του φάνηκε μέσα από τη συγκεκριμένη ταινία, χωρίς, όμως, να έχει χάσει ένα ίχνος παιδικότητας στο βλέμμα του.

Μια ταινία άκρως ατμοσφαιρική, που παραπαίει ανάμεσα στην ατμόσφαιρα μιας συγκεκριμένης εποχής, αλλά και σε στοιχεία, που οδηγούν στη χρήση του όρου «αμερικανιά». Αρκετές από τις σκηνές είναι άκρως τρομακτικές – κόβουν την ανάσα – αλλά λίγο προβλεπόμενες. Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί λίγο μονοδιάστατη, από τη στιγμή που το μεγαλύτερο βάρος της δράσης δίνεται σε έναν μόνο πρωταγωνιστή. Αυτό, ίσως το κάνει λίγο κουραστικό.

Πολύ έξυπνη η χρήση των παιδιών, γεγονός που συγκινεί και ταράζει τα νερά του θεατή. Το τέλος της ταινίας είναι λίγο ανατρεπτικό, δίνοντας έναν τόνο γλυκιάς θλίψης.

Μια καλή προσπάθεια σε ένα τόσο δύσκολο είδος, όπως είναι το ατμοσφαιρικό θρίλερ. Αναμένουμε κάτι καλύτερο από τον Ντάνιελ Ράντκλιφ, που θα μπορέσει να σταθεί αντάξιο στην επιτυχία των προηγούμενων ταινιών του.

 

 

Hugo

Στα μάτια ενός παιδιού, όλα παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Ένα μικρό δάσος γίνεται ζούγκλα, ένα μικρό χωριό, πολιτεία. Έτσι και στον μικρό Χιούγκο, ένας σιδηροδρομικός σταθμός έγινε μια μικρή πολιτεία, από γρανάζια και μηχανισμούς που δίνουν τον χρόνο στον κόσμο.

Για τον ίδιο τον μικρό Χιούγκο, ο χρόνος, όμως,  σταμάτησε όταν έχασε τον πατέρα του σε μια πυρκαγιά. Τότε τα πάντα έγιναν μια μεγάλη δυστυχία. Σκοπός του ήταν να κρατήσει τη θύμηση του πατέρα του, μέσα από ένα μικρό ρομπότ, που του άφησε σαν κληρονομιά, ένα ρομπότ που στάθηκε η αιτία, ώστε να ξαναβγεί στην επιφάνεια ένας καλλιτέχνης, σταθμός του κινηματογράφου.

Μια ταινία πλασμένη μέσα από τα αθώα, μικρά μάτια ενός παιδιού. Μια αθωότητα, όμως, που η θλίψη, η μοναξιά και η ορφάνια την κατατρώνε και αφήνουν πίσω τους μια ωριμότητα, που εμφανίζεται πριν την ώρα της. Ένας δρόμος, μπροστά του, γεμάτος εμπόδια, μέσα από τα οποία θα μπορέσει να ξαναβρεί το αχνό φως της ελπίδας και της συντροφικότητας.

Ο Σκορτσέζε για μια ακόμα φορά έκανε τα μαγικά του και έφτιαξε μια ταινία, άξια θαυμασμού.

 

 

 

Το άλογο του πολέμου

Δια χειρός Σπίλμπεργκ. Τι άλλο να πει κανείς; Ένα ταξίδι, ένας κύκλος ζωής, μια πορεία που θα μπορούσε να ήταν κι ανθρώπινη, αλλά δεν ήταν. Πρωταγωνιστής ένα άλογο. Μια ατίθαση ύπαρξη, η οποία με τη σωστή καθοδήγηση, με την αγάπη που δέχτηκε, μπόρεσε να ξεπεράσει κάθε κακουχία, να δώσει φιλία και να επιστρέψει στον μοναδικό «αφέντη» του, τον πραγματικό φίλο του.

Μια έξυπνη διαδρομή στα χέρια πολλών προσώπων, όπου το κάθε ένα από αυτά είχε το προσωπικό του δράμα, τα εμπόδια που το οδηγούσαν στη λύτρωση, είτε αυτή ήταν η αυτογνωσία, είτε ακόμα και ο θάνατος. Σε κάθε μια από αυτές τις στάσεις που έκανε το άλογο, γινόταν σταθμός στη ζωή του εν λόγου προσώπου. Τον οδηγούσε στο μονοπάτι της γνώσης και της αλήθειας, αλλά και ο ίδιος ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ταινίας, το ίδιο το άλογο, γινόταν πιο δυνατό, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα δεινά που θα ακολουθούσαν. Κορυφαία σκηνή του έργου, η προσωρινή σύμπραξη των δύο εχθρών, προκειμένου να σώσουν μια αθώα ψυχή, που βρισκόταν σε κίνδυνο. Ένα δίδαγμα ζωής, που πολύ περίτεχνα και απλόχερα προσέφερε ο σεναριογράφος της ταινίας στο κοινό του.

Ναι, θα μπορούσε το άλογο να έχει μιλιά, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, ένας από εμάς τους ίδιους. Όλοι μας περνάμε από διάφορες καταστάσεις, διάφορους ανθρώπους και συλλέγουμε πληροφορίες και εμπειρίες, που μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο ώριμους και μερικές φορές… πιο ανθρώπους. Αξίζει να την δείτε αυτή την ταινία και να προβληματιστείτε από τα νοήματά της…

 

 

 

Hunger games

 

Μια οπτική γωνία του μέλλοντος; Μια προφητεία; Ή μια εναλλακτική άποψη για τα σημερινά τεκταινόμενα; Όπως και να το δει κανείς, το πρώτο μέρος της τριλογίας κέρδισε τον θεατή από πολλές απόψεις.

Ναι, θα μπορούσε να είναι το μέλλον που μας περιμένει. Ήδη, με τα σημερινά δεδομένα, αρχίζει ο διαχωρισμός των τάξεων σε πλούσιους και φτωχούς, σε αυτούς που τα έχουν έτοιμα και στρωμένα και σε αυτούς που παλεύουν με ιδρώτα κι αίμα να τα αποκτήσουν. Επίσης, ίσως αυτό το είδος της διασκέδασης να μας περιμένει στο μέλλον. Να ηδονιζόμαστε με το αίμα, σαν μια επιστροφή στον Μεσαίωνα. Εξάλλου, η ιστορία ένας κύκλος είναι, που επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Έτσι τα σημερινά ριάλιτι θα μπορούσαν να καταλήξουν σε αιμοσταγείς αρένες.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι μια προφητεία η ταινία αυτή. Μια προειδοποίηση για όσα θα ακολουθήσουν. Μια σύγχρονη Νοστραδάμεια προφητεία, μόνο που η τελευταία ίσως βγει αληθινή. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο διεστραμμένο γίνεται το μυαλό του ανθρώπου.

Τέλος, θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική πραγματικότητα για όσα συμβαίνουν σήμερα. Υπάρχουν πολλοί άγνωστοι κυβερνήτες, πολλοί μαριονετίστες, που υπόγεια υποκινούν τα νήματα και οδηγούν εμάς τους άβουλους σε καταστάσεις διαφθοράς και άρρωστου ανταγωνισμού.

Μια ταινία που αξίζει να δει κανείς, όχι μόνο για την πλοκή και τους χαρακτήρες της, αλλά και για τα κρυφά νοήματα που κρύβει πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις.

 

 

 

We bought a zoo

Δεν υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις, δύσκολοι άνθρωποι, εμπόδια και αδιέξοδα… Υπάρχουν κουρασμένα ή αδύναμα μυαλά, που δεν μπορούν να πουν ένα απλό «Γιατί όχι;». Ναι, το πιστεύω πως έχουμε την δύναμη να κάνουμε τα πάντα, να αντέξουμε κάθε εύκολη και δύσκολη στιγμή, να χαμογελάσουμε και να φτιάξουμε τον δικό μας ζωολογικό κήπο, ο οποίος μπορεί να έχει μέσα κάθε λογής ζώα, ακόμα και ανθρώπους, ή συναισθήματα. Θα είναι ο προσωπικός μας ζωολογικός κήπος, όπου ο καθένας μας θα έχει την δυνατότητα να γελάει, να κλαίει, να ζει…

Μια πολύ τρυφερή ταινία, που με την απλότητά της μας δίνει το νόημα της ευτυχίας, η οποία δεν κρύβεται στην πολυπλοκότητα της ζωής. Ένας δυστυχισμένος άντρας, ο οποίος μετά τον θάνατο της γυναίκας του, πίστεψε πως η ζωή του έβαλε τελεία. Αντιμέτωπος με έναν έφηβο γιο, ο οποίος, λόγω της έλλειψης της μητέρας του, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τίποτα. Απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον πατέρα του. Έπειτα μια μικρή, πανέξυπνη κόρη, που με την αφέλειά της δίνει τις απόλυτες αλήθειες, όσο σκληρές κι αν είναι, στον άντρα, που προσπαθεί να τη  μεγαλώσει. Τέλος, η ανάγκη για μια αλλαγή. Η μετακόμιση σε ένα σπίτι, μακριά από την πόλη, το οποίο αποδεικνύεται πως είναι ένας ζωολογικός κήπος με ζώα και ανθρώπους, οι οποίοι παλεύουν να διατηρηθούν.

Εκεί ο ήρωας ανακαλύπτει το εαυτό του, στην προσπάθεια να βοηθήσει στη συντήρηση αυτού του ζωολογικού κήπου. Μέσα από αυτό αντιλαμβάνεται και τον τρόπο να πλησιάσει την οικογένειά του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, βάζοντας πίσω το οδυνηρό παρελθόν του και ατενίζοντας ένα πιο χαμογελαστό μέλλον, με μία μόνο ατάκα: «Γιατί όχι;».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s